pagebg

Bungee jumping i paralotniarstwo

Bungee jumping

Bungee jumping to nazwa sportu ekstremalnego zaczerpnięta również z języka angielskiego, ale na tyle już funkcjonująca w środowisku sportowym, że zrozumiała dla większości. To sport ekstremalny, który polega na skakaniu na bungee. Jest to nic innego jak przymocowanie skoczka za pomocą odpowiednich linek i sprzętu zazwyczaj do mostu, który znajduje się gdzieś nad tafla wody i zrzucenie się go w dół. Skoczek nie zostaje wypchnięty, ale sam odbija się od mostu to jego w pełni samodzielna i śmiała decyzja, do której nikt go nie zmusza. Często na taki sport decydują się ludzie jednorazowo, by przekonać się, jakie to uczucie i pokonać swoje lęki. Taki skok może odbyć się również z wieżowca lub specjalnego podnośnika na kształt dźwigu, aby dać tym samym możliwość takiego skoku tym, którzy nie mają odpowiednich warunków terenowych w pobliżu. Początki tego ekstremalnego sportu wiążą się z Wielką Brytanią i datują na lata osiemdziesiąte dwudziestego wieku. Dziś ten sport rozwinął się na tyle, że specjaliści z dźwigami przyjeżdżają nawet do miast i śmiałkowie, oczywiście za uprzednią odpowiednią opłatą, mogą pozwolić sobie na podniesienie poziomu adrenaliny w organizmie w taki sposób.

Paralotniarstwo

Paralotniarstwo jako typ sportu ekstremalnego może być czasem mylony ze spadochroniarstwem. Oczywiście zasady są podobne, bowiem również niejako latamy po niebie, natomiast w paralotniarstwo od razu zakłada rozłożona paralotnię. Paralotnia charakteryzuje się brakiem elementów sztywnych w swojej konstrukcji, przez co bardziej podatna jest na działanie wiatru. Paralotniarstwo jest sportem ekstremalnym znanym na terenie Europy i Ameryki Południowej. W Polsce często w mniejszych wioskach, a zwłaszcza na polach w ich pobliżu często można ujrzeć takich sportowców, którzy również umiłowali szybowanie w przestworzach. To sport zasadniczo amatorski, choć oczywiście należy przejść odpowiednie szkolenie, by poddać się wpływowi wiatru w taki a nie inny sposób. Skoczkowie w tym sporcie nazywani są lotnikami, bowiem sami sterują swoją paralotnią, a nie poddają się działaniu wiatru raczej spontanicznie. Lotnicy paralotni mogą sterować paralotnią na tyle, że wykonują manewry zawracające, skręcające i inne.


Tagi: , , , , , ,

Fitness, filozofia zdrowego stylu życia

Fitness, filozofia zdrowego stylu życia

 

Ruch może być szeroko stosowany dla podtrzymywania, odnawiania i pełnego rozwoju sprawności psycho-fizycznej. Coraz więcej osób zaczyna dbać nie tylko o atrakcyjny wygląd ale lepszą sprawność fizyczną, psychiczną i społeczną. Łączy ruch fizyczny ze zdrową dietą, odnową biologiczną i odpowiednią ilością snu.

Charakter naszej pracy zmienił się radykalnie na skutek dominacji techniki i automatyzacji, odwróciły się proporcje pomiędzy pracą fizyczną a pozostawaniem stale w jednej pozycji, coraz więcej czasu spędzamy w pracy, mniej poza nią. Wystąpiły różne zjawiska związane z rozwojem cywilizacji, które zagrażają zdrowiu.

Ideologia fitness polega na poszukiwaniu dobrego samopoczucia z punktu widzenia psychologicznego i socjologicznego, w połączeniu z dążeniem do jak najlepszej sprawności fizycznej przez różne formy ruchu, dostosowane do możliwości i upodobań. W ten sposób doskonalimy własny organizm, rozwój i utrzymanie optymalnej sprawności.

Fitness jest często utożsamiany z aerobikiem, rekreacją ruchową w formie ćwiczeń gimnastycznych do muzyki. Dzisiaj zaniknął w swojej klasycznej formie, zastąpiony przez zajęcia przestrzenno-choreograficzne, mające na celu wzmocnienie układu krążenia, nazwane carido. Aerobik siłowy zalicza się do zajęć typu muszle.

Powszechnie definiuje się fitness jako stan fizjologiczny, zabezpieczający organizm przed chorobami. Pojęcie jest używane dla programów promocji sprawności fizycznej, także dla całości czynności organizacyjnych, metodycznych i programowych związanych z doskonaleniem kondycji psychicznej i fizycznej, służącej zdrowiu u dobremu samopoczuciu (inaczej wellness).

Postępowanie zgodnie z ideami fitness stanowi sposób na otyłość, systematyczny ruch skutecznie redukuje kankę tłuszczową, poprawia przemianę materii, wzmacnia układ oddechowy i krążenia, ćwiczenia siłowe wzmacniają układ kostny i zmniejszają ryzyko rozwoju osteoporozy.

Aktywny tryb życia może opóźnić procesy starzenia. U osób które mają mniej ruchu spada wydolność fizyczna, przemiana materii, przewaga procesów katabolicznych nad anabolicznymi, upośledzenie syntezy białka mięśni i pogarsza się system odpornościowy. Brak ruchu sprzyja rozwojowi miażdżycy, chorób serca i naczyń, cukrzycy. U osób w starszym wieku, ćwiczących regularnie i prowadzących aktywny styl życia obserwuje się poprawę sprawności umysłowej. Dłużej pozostają sprawni i niezależni życiowo.


Tagi: , , , , ,

Nurkowanie i spadochroniarstwo

Nurkowanie

Nurkowanie to nic innego jak przebywanie dłuższy czas pod wodą niż przeciętnie jest człowiek w stanie wytrzymać. Zatem taki rodzaj sportów ekstremalnych wiąże się też z odpowiednim sprzętem i szkoleniem, które należy odbyć, by zostać dopuszczonym do uprawiania go. Klasyczny nurek posiada strój i sprzęt przypominający bohaterów z kreskówek, którzy ubrani byli w metalowe kaski z otworami szklanymi z trzech stron danego hełmu. Taki strój obowiązuje we flocie morskiej nurków, którzy ratują tonących ludzi i sprzęt, gdy na dno idzie statek. W języku rosyjskim w transkrypcji łacińskiej takich specjalistów wojskowych z floty nazywa się „wodołazami”. Marynarze ci są poddawani większemu wysiłkowi fizycznemu w armii, ich styl życia w armii cechuje też większa dyscyplina i rygor, które przekładają się nawet na odpowiednią dietę i ilość ćwiczeń fizycznych i tryb życia wykluczający zupełnie na przykład papierosy. Jedynymi odstępstwami od reguły mogą się oni cieszyć wyłącznie podczas przeprawy z jednej jednostki do drugiej, co zdarza się podczas dwuletniej służby jedynie jeden raz.

Spadochroniarstwo

Spadochroniarstwem nazywa się sport, który wykorzystuje również siłę wiatru, natomiast sprzęt do jego uprawiania jest inny niż na przykład do windsurfingu, bowiem potrzebujemy spadochronu. Skoczkowie wyrzucani są z samolotu i spadają ze spadochronami, które w odpowiednim momencie należy rozłożyć. Ten moment szczególnie jest obfity w pokłady adrenaliny, gdyż czasem spadochron może się nie otwierać. Skoczkowie zawodowi wykonują w powietrzu różne akrobacje, to naprawdę ciekawy rodzaj sportu, który pozwala śmiałkom poczuć się jak ptaki szybujące po niebie. Ci, którzy jednorazowo chcą spróbować zmierzyć się w powietrznych przestrzeniach z własnym strachem proponuje się zorganizowane skoki z osobą towarzyszącą, która podczas lotu będzie nas odpowiednio instruować i asekurować, wówczas stajemy się skoczkami swobodnego spadania. Wszystkich, którzy zawsze chcieli odfrunąć taki sport z pewnością zachwyci. Są także odważni mający lęk wysokości, a bez problemu uprawiający spadochroniarstwo, co oczywiście stanowi pewien ewenement.


Tagi: , , , , , , ,

Przewodnicy w zdrowym stylu życia

Przewodnicy w zdrowym stylu życia

 

Dla wielu osób sport pozostaje pasją na całe życie. Chociaż zakończyli aktywne kariery , nie rozstali się z nim stając się promotorami ruchu dla zdrowia i lepszej kondycji.

Lekkoatleta Tomasz Hopfer, biegający niegdyś w maratonach Henryk Paskal, Czesław Lang czy Julian Gozdowski zapoczątkowali imprezy, które stały się z czasem wielkimi wydarzeniami na skalę międzynarodową.

Tomasz Hopfer mistrz Polski w sztafecie 4 na 400 m, postanowił na przekór przeciwnościom zorganizować maraton dla amatorów w czasach głębokiego PRL, na początku lat 70-tych XX wieku. Wówczas były dostępne jedynie dla wąskiej grupy zawodowców. Jako dziennikarz sportowy Hopfer propagował idee biegu po zdrowie i wypromował Maraton Pokoju. Dnia 30 września 1979 r. stanęło do niego ponad dwa tysiące osób, tak zawodowcy jak i amatorzy. Jego postać do dzisiaj towarzyszy innym imprezom sportowym i wzorem aktywnego trybu życia. Organizowane są zawody lekkoatletyczne jego imienia na warszawskim Ursynowie.

Henryk Paskal zakończył karierę biegacza i zaczął organizowanie maratonów w swoim rodzinnym mieście, Pile, mogli w nich brać udział także amatorzy. Odbywają się do dzisiaj i znajdują na czwartym miejscu co do wielkości, po takich miastach jak Warszawa, Poznań czy Kraków. Henryk Paskal pełni funkcję prezesa Polskiego Stowarzyszenia Biegu, zaprasza na konferencje organizatorów imprez masowych z całej Polski. Jak twierdzi zachętą do wzięcia udziału w takim biegu jest możliwość stania na starcie obok mistrza olimpijskiego, wynik nie jest tak istotny, liczy się uczestnictwo i ruch na świeżym powietrzu.

Pierwszy zawodowiec w polskim kolarstwie, Czesław Lang, stał się także pierwszym animatorem polskiego kolarstwa. Z tracącego popularność wyścigu zrobił Tour de Pologne, imprezę o randze światowej. Dostępny dla każdego, kusi nagrodami i udziałem mediów, co motywuje do regularnego treningu.

Maratony rowerowe są organizowane w różnych częściach kraju, dla osób wielu grup wiekowych. Zawodnicy mają  numery startowe, są informowani o swoim wyniku, organizacja stoi na najwyższym poziomie.

Narciarz i były trener biegowy Julian Gozdowski, od trzydziestu dwóch lat organizuje Bieg Piastów, w którym uczestniczy kilka tysięcy chętnych. Chciał upowszechnić narciarstwo biegowe i pokazać że ten sport może uprawiać każdy, z pożytkiem dla zdrowia.


Tagi: , , , , , , ,

Sporty ekstremalne vs windsurfing

Sporty ekstremalne

Z pojęciem sportów ekstremalnych związana jest bezsprzecznie adrenalina. Gdyby przeprowadzić ankietę wśród młodych i nawet starszych ludzi, którzy decydują się na takie wyzwanie, chyba większość odpowiedziałaby, że to pewien sposób w poszukiwaniu wrażeń. Znudziły nam się zwykłe sporty takie jak piłka siatkowa, piłka nożna, koszykówka, łyżwiarstwo, narciarstwo. Oczywiście nadal je uprawiamy, bo to klasyka i świetny sposób na utrzymanie swego organizmu na dobrym poziomie zdrowotnym, ale łakniemy czegoś więcej. Zatem niektóre z wymienionych wyżej klasycznych rodzajów sportu uprawia się przede wszystkim dla zdrowia. Sporty ekstremalne to natomiast sporty związane z większym ryzykiem niż przy uprawianiu innych dyscyplin. Stąd też inna nazwa sportów ekstremalnych – sporty wysokiego ryzyka. Uprawianie takich sportów wiąże się z twardym charakterem człowieka, który zajmuje się daną dyscypliną, wymaga ponadto odwagi i często przezwyciężenia własnych słabości, bowiem decydujemy się na dany sport ekstremalny, by walczyć z samym sobą i z własnym strachem.

Windsurfing

Windsurfing jak sama nazwa zaczerpnięta z języka angielskiego wskazuje na sport związany z wiatrem i surfowaniem po falach. Ów sport ekstremalny może być wyzwaniem dla tych, którzy chcą przezwyciężyć swój lęk przed wodą, choć pewnie takich nieśmiałków jest statystycznie niewielu. Na pewno decydują się na taką dyscyplinę miłośnicy wody i ogólnie fani sportów wodnych. Musiałaby być osoba, która się boi wody bardzo zdesperowana, by wsiąść na deskę i oddać się wodnym falom, bo na tym ten sport ekstremalny polega pływaniu na desce, do której zamontowany jest żagiel. Zasada jaka rządzi tym sportem zbliżona jest do mechanizmu, jaki kieruje jachtami. Surfujący na falach muszą na nie czekać, bez fal i podmuchu wiatru i to dość mocnego, nie ma sensu wsiadać na deskę. Kto wynalazł taki sport ekstremalny, trudno wyjaśnić, do dziś jest ta kwestia badana, Utrzymuje się natomiast, że ten rodzaj sportu powstał w Kalifornii. Dziś cieszy się też tam nadal ogromną popularnością i stamtąd rozprzestrzenił się na inne strony świata.


Tagi: , , , , ,

Capoeira, sztuka walki, filozofia i styl życia

Capoeira, sztuka walki, filozofia i styl życia

 

Wywodzi się z tradycyjnej kultury afrykańskiej, która wraz z jej mieszkańcami trafiła do Brazylii i połączyła się z miejscowymi elementami. Jej formy są rytmiczne, akrobatyczne, skupiające się na kopnięciach. Specyfikę stanowią elementy tańca wpływające na płynność i nieprzewidywalność ataku.

Powstała w XVIII w. wśród niewolników afrykańskich przywiezionych do Brazylii, początkowo jako sposób manifestowania odrębności kulturowej, zabawy pozwalającej zapomnieć o ciężkiej codzienności. Łączyła w sobie rytmy i charakterystyczne pozycje z kultury Indian Ameryki Południowej i afrykańskich niewolników.

Modernizację zapoczątkował Mestre Bimba i grupa Senzala włączając do niej elementy realnej walki i samoobrony, akrobatyczne ewolucje, kopnięcia i obalenia.

Nieodłącznie związany z capoeirą jest rytuał roda, w którym uczestnicy tworzą krąg wraz z orkiestrą (bateria). Gracze wchodzą do kręgu parami i tam prowadzą symulowaną walkę (jogo), często przeradzającą się w agresywną potyczkę. Pozostali dopingują ich śpiewem i muzyką. Podwójna natura walki ukrytej pod maską zabawy łączy precyzję ataku z szybką, oryginalną obroną, w której ciało przekracza granice elastyczności i giętkości, tworząc piękną, żywą sztukę gestów.

Gracze przyjmują pełną szacunku postawę podczas walki wobec gry, podłoża i berimbau ponieważ głównym celem tańca jest zjednoczenie z braćmi.

Najważniejszym ruchem jest ginga, nadaje sztuce charakter tańca i jest bazą do wykonywania ataków oraz uników. Istotą tego ruchu jest płynność i dynamika, utrudniająca przeciwnikowi zadanie ciosu.

Według mistrza Mestre Acordeon życie filozofią Capoeira wymaga potu, mentalnej dyscypliny, bólu i magicznego doświadczenia klęczenia pod berimbau. Każdy musi czuć filozofię ze środka, ponieważ tylko jego udział w Roda w tej filozofii sprawi, że stanie się ona prawdziwa. W końcu zorganizowany system filozoficzny musi powstać, aby pokazać uczniowi ścieżki Capoeira i pomóc mu, aby otworzył się na tą drogę.

Fundamentalnym pojęciem tej filozofii jest malangragen czyli podstęp, zaskoczenie, zasadzka, zwodzenie, udawania i obserwacja przeciwnika. Drugim filarem jest respeito, szacunek do każdego w kręgu, przyjaciela, przeciwnika a szczególnie dla mistrza.

W Brazylii kontakt ma z nią prawie każde dziecko, uprawiana jest na miejskich skwerach, plażach, salach treningowych, slumsach i dzielnicach bogaczy. Obecnie została rozpowszechniona na całym świecie.


Tagi: , , , , , , ,

Styl życia kulturysty

Styl życia kulturysty

 

Regularne i systematyczne treningi, zażywanie odżywek i pory posiłków odmierzają kolejne dni każdego, kto zdecydował się trenować kulturystykę w sposób poważny.

Życie biegnie na siłowni i ćwiczeniach, nie można pić alkoholu, palić papierosów i stosować innych używek, które obniżają sprawność organizmu i niweczą wysiłki treningowe. Kulturysta musi przestrzegać pory snu, kiedy mięśnie regenerują się i rosną.

Zawsze musi nosić przy sobie baton proteinowy i wodę mineralną aby uzupełniać braki substancji odżywczych.

Treningowi nie sprzyja nocne życie towarzyskie, zawodowcy nie stosują także niedozwolonych środków dopingujących. Prawdziwy kulturysta dzięki stosowaniu treningu mentalnego, medytacji i koncentracji panuje nad swoim umysłem i agresją.

Głównym zadaniem kulturystyki jest budowanie i rzeźbienie ciała, ma ono odzwierciedlać ideał doskonałego, artystycznego piękna. Ciało ma stanowić jedność z duchem i umysłem.

Ćwiczenia kulturystyczne uprawiano już w starożytności, jednak wówczas nie stały się dyscypliną sportową. Znana obecnie wywodzi się z ćwiczeń i treningów XIX wiecznych strongmenów. Jednym z pierwszych prekursorów tej dyscypliny był cyrkowiec Eugen Sandow, który wraz z cyrkiem występował na przełomie XIX i XX wieku, dając popisy siły. Dziedziną sportową stała się w latach 40-tych XX wieku w USA, gdzie dwaj bracia Ben i Joe Weider, stworzyli podstawowe zasady i techniki ćwiczeń.

Specyfika tego sportu wymaga określonej diety dostarczającej organizmowi węglowodanów prostych i złożonych a także białka, które są podstawowym budulcem mięśni. W procesie regeneracji i dostarczania energii ważne są tłuszcze. Co dziennie należy wypijać 5 litrów czystej wody mineralnej. Dieta musi być uzupełniona o witaminy i minerały.

Najczęściej potrzebne są także suplementy diety czyli odżywki, odrębne dla wzrostu masy ciała i rozwoju mięśni. Na przykład aminokwas BCAA, przebadany przez szwedzkich naukowców, zmniejsza uczucie zmęczenia pozwalając na dłuższy trening.

Niekorzystnym zjawiskiem związanym z kulturystyką jest niewłaściwe używanie środków wspomagających zwanych sterydami, mogą one upośledzić pracę układu krwionośnego, serca, spowodować zachwiania w gospodarce hormonalnej, uszkodzić nerki, trzustkę i wątrobę. Szczególne niebezpieczeństwo stanowią dla osób bardzo młodych.


Tagi: , , , , , ,

Le parkour

Le parkour

Trudno dokładnie określić tą formę aktywności fizycznej, nie jest usystematyzowana jako sport ale uprawiający ją, twierdzą że to filozofia i sposób na życie.

Główna ideą jest pokonywanie przeszkód stojących na drodze w możliwie jak najszybszy i najprostszy sposób, z wykorzystaniem wszystkich mięśni i technik, w tym także akrobatycznych.

Ma na celu rozwinięcie szybkości, zręczności, siły i ogólnej kondycji a także kształtowanie charakteru poprzez przełamywanie barier psychologicznych. Osoba uprawiająca tą dyscyplinę nazywa się traceur.

Do odmiany należy Free Running, sport ekstremalny polegający na wykonywaniu trudnych akrobacji, kombinacji ruchów, efektownych figur.

Trening polega na wyćwiczeniu wszystkich ważniejszych partii mięśni, z mięśniami brzucha na czele. Specjaliści radzą, aby w wieku 15 lub16 lat kiedy ciało intensywnie się rozwija, wyeliminować elementy nakładające ekstremalne obciążenia i skupić się na poprawieniu zdolności i przygotowanie ciała, w tym dobrej kondycji, ogólnej szybkości i kontroli ruchów.

Ważnym elementem parcour jest trening skoczności, polegający na rozwinięciu wielu partii ciała. Większość ludzi skacząc z rozbiegu stawia dłuższy krok tuż przed skokiem, aby dobrze postawić nogę, co sprawia że trudniej skoczyć na odległość. Lepiej robić wiele małych niż kilka dużych kroków, wówczas lepiej wymierzymy rozbieg, indywidualnie dopasujemy siłę co wymaga mniejszego dostosowania do podłoża.

Skok z obu nóg z miejsca, nie jest dla ciała naturalny, za to jest symetryczny, a obie połowy, prawa i lewa pracują równomiernie.

Aby móc wykonywać skoki, należy wyćwiczyć kostki u nóg oraz trzymające je mięśnie i ścięgna. Kostki pomagają utrzymać stabilność podczas ruchu.

Równie ważny jak fizyczny, jest trening umysłu, polegający na uczeniu się nowego sposobu myślenia i zapominania doświadczeń nabytych wcześniej. Najczęściej oceniając trasę jaką mamy do przebycia, bierzemy pod uwagę jedynie czas potrzebny do jej pokonania pieszo. Społeczeństwo akceptuje i faworyzuje chód, dlatego większość z nas czuje się nieswojo biegając w miejscu publicznym. Aby pozbyć się ograniczeń najlepiej jest wypracować u siebie zwyczaj poszukiwania nowych sposobów na wykorzystanie przeszkód lub próba ich pokonania, używanie ich w inny sposób niż rozumiany przez resztę społeczeństwa.


Tagi: , , , , , , ,

Maraton, bieg po zdrowie

Maraton, bieg po zdrowie

 

Bieg maratoński odbywa się na dystansie dokładnie 42 km i 195 m. Nazwę nadano mu od miejscowości Maraton w Grecji. Kiedy jej mieszkańcy pokonali Persów armia perska pobita, ale nie pokonana, wsiadła na okręty i popłynęła w stronę opuszczonych przez obrońców Aten. Grecy pobiegli co sił w stronę miasta i dotarli tam prawie równo z przeciwnikami. Miasto udało się obronić.

Jako dyscyplina sportowa wszedł do programu pierwszych nowożytnych igrzysk w Atenach trwających od 6 do 15 kwietnia 1896 r., na dystansie 40 km, faktycznie odległość pomiędzy Atenami a Maratonem wynosi 37 km, ale postanowiono ta wielkość zaokrąglić. Podczas igrzysk w Londynie powiększono ją o kolejne 2 195 m, przesuwając metę w pobliże loży królowej brytyjskiej.

Masowe biegi uliczne na dystansie maratońskim odbywają się w większości dużych miast jak Londyn, Nowy Jork, Boston, Chicago, Wiedeń, Berlin, Moskwa, Rzym, Mediolan, Padwa, Praga, Bruksela, Sztokholm i wiele innych, a w Polsce w Warszawie, Poznaniu, Wrocławiu, Krakowie.

Najstarszy maraton w Polsce odbywa się w Dębnie, po raz pierwszy ruszył w 1966 r. na rocznicę 1000-lecia Państwa Polskiego, na trasie Cedynia-Siekierki, potem na trasie Dębno-Barnówko, obecnie Dębno-Dargomyśl-Cychry-Dębno (w 2008 r. obchodzono jubileusz 35-lecia).

Specjaliści radzą aby do biegu takiej długości nie przystępowali zupełni nowicjusze ponieważ próba może się albo powieść albo też zakończyć kontuzjami i zniechęceniem do biegania.

Trening przed maratonem jest bardzo intensywny i ciężki, obejmuje powtarzające się obciążenia, długie biegi i wiele kilometrów do przebycia, dlatego najłatwiej zrezygnować nie w trakcie samego biegu ale przygotowań.

Biegacze mający juz pewne doświadczenie i przygotowujący się do pierwszego maratonu, muszą dokładnie zaplanować trening. Najlepiej podzielić go na 3 części, zrealizowanie każdej z nich zajmuje około 8 tygodni. Przez pierwsze przygotowujemy się siłowo, technicznie i wydolnościowo, stopniowo dochodząc do biegów trwających 2 godziny.

Okres środkowy to faza przejściowa kiedy biegamy długo i spokojnie. Ostatnie tygodnie obejmują pracę maratońską uczącą znoszenia długich i monotonnych biegów, przygotowujących energetycznie i mięśniowo. Oprócz biegania 3-4 razy w tygodniu zalecane są dodatkowe ćwiczenia ogólnej siły i zręczności, wykonywane regularnie.


Tagi: , , , , , ,

Aikido

Aikido

Japońska sztuka walki powstała jako połączenie nurtu aikijutsu, z którego zaczerpnięto rzuty i dźwiganie oraz tradycyjnej szermierki kenjutsu, skąd wzięto pracę nóg i sposób operowania bokkenem, czyli drewnianym mieczem do ćwiczeń, zwykle w kształcie katany.

Aikido skodyfikował mistrz Morihei Ueshiba pod konie XIX wieku.

Jak żadna inna sztuka walki kładzie nacisk na moralny i psychologiczny wymiar działań, odpowiedzialność za zdrowie i życie drugiego człowieka. Techniki składają się głównie z rzutów i dźwigni – szczególnie na małe stawy, w najbardziej rozbudowanych systemach wyróżnia się ponad 2 tysiące technik oraz kombinacji technicznych.

Obecnie rozwija się w kilkunastu szkołach i nurtach, w kierunku szeroko rozumianej działalności rekreacyjno – zdrowotnej o przydatności do samoobrony.

Końcówka „do” w nazwie wskazuje na duchową ścieżkę, filozofia aikido zakłada, że pomimo znaczenia doskonałego opanowania techniki, nie jest to ostateczny cel treningu. Wartości poznawane poprzez trening fizyczny są uniwersalne i powinny byś stosowane we wszystkich obszarach życia.

Wśród szkół panuje duże zróżnicowanie pod względem nacisku na technikę, wartości i elementy duchowe, konkretne podejście zależy od nauczyciela. Część uważa podział na fizyczne i duchowe za sztuczny, wynikający z niezrozumienia aikido.

W filozofii tej sztuki występuje pojęcie „ki”, tłumaczone jako siła oddechu, moc, energia, dusza. Ćwiczenia ki polegają na rozwinięciu poczucia czasu i odpowiedniego dystansu, a także koncentracji sił umysłowych i fizycznych. Większość nauczycieli umiejscawia ki w środku ciężkości ciała, które należy utrzymywać w równowadze. Ukierunkowuje biologiczne i umysłowe aspekty treningu dla całkowitej kontroli nad ruchami, jest duchowym wymiarem osiągnięcia harmonii.

Trening służy ogólnej sprawności fizycznej, giętkości i odprężeniu. Ciało musi się nauczyć poruszać w sposób skoordynowany i rozluźniony, siła jest związana z ruchem całego ciała. Uczy poruszać centrum, które jest najsilniejszym punktem, siła jest przekazywana poprzez rozluźnione kończyny. Ciało rozwija się w wielu kierunkach poprzez różnorodne ćwiczenia na elastyczność stawów i ścięgien, podnoszenie sprawności ogólnej i siły mięśni.

Style to: Aikikai, Tendoryu, Kobayashi, Nishio, Yoshinkan, Yoseikan, Tomiki, Shudokan, Ki-Aikido i Combat Aikido.


Tagi: , , , , , , ,