Bieg po zdrowie

Filozofia zdrowego stylu życia opiera się na czymś więcej niż kilka prostych ćwiczeń dziennie i głodówka raz w tygodniu. Bez kondycji fizycznej nie będziemy czuć się dobrze ani dobrze funkcjonować, dostaniemy zadyszki na schodach a po biegu do autobusu długo nie złapiemy oddechu. Z kolei kondycji nie nabierzemy bez odpowiedniej diety, ograniczeniu alkoholu i zrezygnowaniu z papierosów.

Dopiero właściwa dieta połączona z treningiem, odpowiednią motywacją i podejściem gwarantują zmianę sposobu myślenia i poprawę nastroju. Dostarczając organizmowi tego, czego potrzebuje, sprawiamy że otwierają się przed nami nowe perspektywy, życie staje się zdrowsze, lepsze i radośniejsze. Dietetycy już dawno odkryli, że dieta uboga w witaminy i minerały a bogata w tłuszcze zwierzęce wzmaga poczucie zmęczenia i rozdrażnienia.

Na dobre samopoczucie wpływa dieta złożona z warzyw, owoców (najlepiej surowych), ryb i owoców morza, produktów zawierających błonnik pokarmowy jak otręby owsiane.

Otręby zaleca się osobom z nadciśnieniem, zbyt wysokim cholesterolem lub cukrzycą oraz problemami układu pokarmowego. Zawierają witaminę A i E, fosfor, potas, cynk, magnez, wapń i inne potrzebne składniki.

Dietę należy uzupełniać przynajmniej dwoma litrami wody mineralnej dziennie, najlepiej niegazowanej.

Koniecznym czynnikiem dobrego samopoczucia jest ruch fizyczny, bez niego nie pomoże nawet najlepsza dieta. Wybieramy taki, jaki odpowiada nam najbardziej. Prostym i tanim sposobem poprawy kondycji jest bieganie, poprawia pracę mięśni nóg, pośladków, brzucha, pleców i ramion. Poprawia odporność organizmu, komfort snu i rozładowuje stres, pod warunkiem że będziemy biegać regularnie.

Przy okazji możemy się nauczyć kontrolowania oddechu. Biegając na krótsze dystanse nie zauważamy jaki ważny jest podczas wysiłku fizycznego.

Aby nie zmęczyć się zbyt szybko, oddech musi być regularny, wtedy tlen jest równomiernie rozprowadzany po organizmie, natleniając najważniejsze organy i mięśnie. Powietrze wciągamy nosem a wypuszczamy ustami. Podczas biegania do organizmu dostarczana jest większa ilość tlenu, mamy więcej energii a organy wewnętrzne, na czele z mózgiem są lepiej ukrwione. Równocześnie poprawiamy metabolizm, spalamy kalorie i pracujemy nad sylwetką.

Quady

Quady to jeden z nowszych rodzajów sportów ekstremalnych, który uprawia się znów jak w przypadku innych sportów tego typu przy pomocy specjalistycznego sprzętu, którym jest w tym wypadku czterokołowy pojazd przypominający podwójny motor. To niebezpieczny sport dla tych, którzy lubią chodzić po lesie i musza borykać się z rajdowcami, którzy uprawiają ten sport. Quady stały się bardzo popularne i w mniejszych miasteczkach i wioskach. Dochodzi nawet do takich sytuacji, gdy zapaleni rajdowcy wyjeżdżają na ulice. Chyba nie zastanawiają się wówczas nad niebezpieczeństwem, jakie stwarzają na drodze, po której często poruszają się dzieci. Bywa, że rajdy zostają zorganizowane, wówczas teren, po którym jada kierowcy quadów jest oddzielony biało-czerwoną taśmą, którą stosują na przykład drogowcy czy służby takie jak strać pożarna czy policja. Większość rajdów tego typu na wisach odbywa się nielegalnie, a tacy kierowcy zachowują się na wiejskich uliczkach bardzo nierozważnie. Są to często bardzo młodzi ludzie, zatem zastanawiające jest, gdzie podziewają się ich rodzice.

Rajdy samochodowe

Rajdy samochodowe cieszą się szczególnym powodzeniem wśród męskiej publiczności. Który bowiem mężczyzna nie lubi szybkiej jazdy!? Jeśli dziś na polskich drogach panują takie, a nie inne zasady ruchu drogowego i nie mogą mężczyźni na nich poszaleć, wybierają się zatem na rajdy samochodowe, by choć patrząc, poczuć tę zawrotnie szybką prędkość. Są i śmiałkowie, którzy sami uprawiają ten sport. Rajdy samochodowe mają to do siebie, że odbywają się na różnych terenach, często błotnistych i zalesionych, wzgórzach i pagórkach, nawet i w wioskach. Trasa wyznaczona do rajdu jest wyłączona z ruchu drogowego. Rajdy samochodowe nazywane są inaczej wyścigami samochodowymi i odbywają się przy pomocy specjalnych samochodów rajdowych, które mogą osiągać wysoką prędkość, znacznie przekraczającą możliwości normalnego samochodu. W skład załogi rajdowej wchodzi zawsze kierowca i osoba występująca w charakterze pilota, który podpowiada gdzie dokładnie skręcić i za ile, do czego służą odpowiednie formuły ujednolicone na potrzeby rajdowców.

Nordic Walking

Wymyślono go w Finlandii w okresie międzywojennym jako trening dla narciarzy biegowych.

Dzisiaj jest formą rekreacji polegającą na marszu ze specjalnymi kijami, angażującym więcej siły z obu stron ciała niż zwykły marsz. Używamy między innymi mięśnie klatki piersiowej, tricepsy, bicepsy, mięśnie ramion i brzucha. Zwiększona jest ich stymulacja dlatego są bardziej wzmacniane niż przy zwyczajnym spacerze czy joggingu.

Rozwija siłę i wytrzymałość ramion, ułatwia wchodzenie na wzniesienia, podczas treningu organizm spala więcej kalorii niż przy normalnym chodzeniu, odciąża stawy, co jest szczególnie ważne dla osób starszych. Kładzie mniejszy nacisk na piszczele, kolana, biodra i plecy, dlatego mogą go uprawiać także osoby mniej sprawne ruchowo.

Nordic Walking dobrze jest opanować pod okiem instruktora lub trenera, szkolenia trwają zwykle od 1 do 2 tygodni, na nich opanujemy prawidłowe techniki marszu i wybierzemy najbardziej odpowiednie kije.

Najczęściej stosowana jest technika 6 kroków podczas których uczymy się koordynacji ruchów potrzebnych do tego sportu. Możemy go uprawiać na trzech poziomach: zdrowotnym np. w czasie rehabilitacji po urazach czy walki z nadwagą, fitness dla osób pragnących podnieść sprawność fizyczną i szukających urozmaicenia w treningach oraz na poziomie sportowym.

Tylko właściwa technika odnosi pożądane efekty jak usprawnienie układu oddechowego , krążenia oraz serca, zwiększa pobieranie tlenu przez organizm o 20-58%. Rozwija mięśnie kończyn dolnych, prostowników kończyn górnych, mięśnie tułowia, łagodzi napięcie w okolicach barków wywołane częstym siedzeniem przy komputerze, wzmacnia ramiona i barki, zwiększa elastyczność górnego odcinka kręgosłupa.

Nawet u osób otyłych lub po przebytych kontuzjach nie obciąża stawów, zwłaszcza kolanowych, tym samym nie pogarsza ich stanu.

Uprawiając Nordic Walking spala się do 40% kalorii więcej niż podczas zwykłego marszu, kije pomagają utrzymać bardziej wyprostowaną postawę, równowagę i stabilność ciała.

Jego zaletą jest możliwość uprawiania w całym kraju, tak w górach i nad morzem jak i w miejskim parku. To stosunkowo młoda dziedzina sportu, która szybko podbiła Polskę, wpływa na to jej ogólna dostępność, możliwość uprawiania przez osoby starsze, o gorszej kondycji, także otyłe bez zagrożenia dla zdrowia.

Możemy wybrać trening łagodny, pozwalający się odprężyć, jak i ostro, dynamiczny rozwijający mięśnie (angażuje ponad 90% mięśni całego ciała).

Bungee jumping

Bungee jumping to nazwa sportu ekstremalnego zaczerpnięta również z języka angielskiego, ale na tyle już funkcjonująca w środowisku sportowym, że zrozumiała dla większości. To sport ekstremalny, który polega na skakaniu na bungee. Jest to nic innego jak przymocowanie skoczka za pomocą odpowiednich linek i sprzętu zazwyczaj do mostu, który znajduje się gdzieś nad tafla wody i zrzucenie się go w dół. Skoczek nie zostaje wypchnięty, ale sam odbija się od mostu to jego w pełni samodzielna i śmiała decyzja, do której nikt go nie zmusza. Często na taki sport decydują się ludzie jednorazowo, by przekonać się, jakie to uczucie i pokonać swoje lęki. Taki skok może odbyć się również z wieżowca lub specjalnego podnośnika na kształt dźwigu, aby dać tym samym możliwość takiego skoku tym, którzy nie mają odpowiednich warunków terenowych w pobliżu. Początki tego ekstremalnego sportu wiążą się z Wielką Brytanią i datują na lata osiemdziesiąte dwudziestego wieku. Dziś ten sport rozwinął się na tyle, że specjaliści z dźwigami przyjeżdżają nawet do miast i śmiałkowie, oczywiście za uprzednią odpowiednią opłatą, mogą pozwolić sobie na podniesienie poziomu adrenaliny w organizmie w taki sposób.

Paralotniarstwo

Paralotniarstwo jako typ sportu ekstremalnego może być czasem mylony ze spadochroniarstwem. Oczywiście zasady są podobne, bowiem również niejako latamy po niebie, natomiast w paralotniarstwo od razu zakłada rozłożona paralotnię. Paralotnia charakteryzuje się brakiem elementów sztywnych w swojej konstrukcji, przez co bardziej podatna jest na działanie wiatru. Paralotniarstwo jest sportem ekstremalnym znanym na terenie Europy i Ameryki Południowej. W Polsce często w mniejszych wioskach, a zwłaszcza na polach w ich pobliżu często można ujrzeć takich sportowców, którzy również umiłowali szybowanie w przestworzach. To sport zasadniczo amatorski, choć oczywiście należy przejść odpowiednie szkolenie, by poddać się wpływowi wiatru w taki a nie inny sposób. Skoczkowie w tym sporcie nazywani są lotnikami, bowiem sami sterują swoją paralotnią, a nie poddają się działaniu wiatru raczej spontanicznie. Lotnicy paralotni mogą sterować paralotnią na tyle, że wykonują manewry zawracające, skręcające i inne.

Capoeira, sztuka walki, filozofia i styl życia

Wywodzi się z tradycyjnej kultury afrykańskiej, która wraz z jej mieszkańcami trafiła do Brazylii i połączyła się z miejscowymi elementami. Jej formy są rytmiczne, akrobatyczne, skupiające się na kopnięciach. Specyfikę stanowią elementy tańca wpływające na płynność i nieprzewidywalność ataku.

Powstała w XVIII w. wśród niewolników afrykańskich przywiezionych do Brazylii, początkowo jako sposób manifestowania odrębności kulturowej, zabawy pozwalającej zapomnieć o ciężkiej codzienności. Łączyła w sobie rytmy i charakterystyczne pozycje z kultury Indian Ameryki Południowej i afrykańskich niewolników.

Modernizację zapoczątkował Mestre Bimba i grupa Senzala włączając do niej elementy realnej walki i samoobrony, akrobatyczne ewolucje, kopnięcia i obalenia.

Nieodłącznie związany z capoeirą jest rytuał roda, w którym uczestnicy tworzą krąg wraz z orkiestrą (bateria). Gracze wchodzą do kręgu parami i tam prowadzą symulowaną walkę (jogo), często przeradzającą się w agresywną potyczkę. Pozostali dopingują ich śpiewem i muzyką. Podwójna natura walki ukrytej pod maską zabawy łączy precyzję ataku z szybką, oryginalną obroną, w której ciało przekracza granice elastyczności i giętkości, tworząc piękną, żywą sztukę gestów.

Gracze przyjmują pełną szacunku postawę podczas walki wobec gry, podłoża i berimbau ponieważ głównym celem tańca jest zjednoczenie z braćmi.

Najważniejszym ruchem jest ginga, nadaje sztuce charakter tańca i jest bazą do wykonywania ataków oraz uników. Istotą tego ruchu jest płynność i dynamika, utrudniająca przeciwnikowi zadanie ciosu.

Według mistrza Mestre Acordeon życie filozofią Capoeira wymaga potu, mentalnej dyscypliny, bólu i magicznego doświadczenia klęczenia pod berimbau. Każdy musi czuć filozofię ze środka, ponieważ tylko jego udział w Roda w tej filozofii sprawi, że stanie się ona prawdziwa. W końcu zorganizowany system filozoficzny musi powstać, aby pokazać uczniowi ścieżki Capoeira i pomóc mu, aby otworzył się na tą drogę.

Fundamentalnym pojęciem tej filozofii jest malangragen czyli podstęp, zaskoczenie, zasadzka, zwodzenie, udawania i obserwacja przeciwnika. Drugim filarem jest respeito, szacunek do każdego w kręgu, przyjaciela, przeciwnika a szczególnie dla mistrza.

W Brazylii kontakt ma z nią prawie każde dziecko, uprawiana jest na miejskich skwerach, plażach, salach treningowych, slumsach i dzielnicach bogaczy. Obecnie została rozpowszechniona na całym świecie.

Maraton, bieg po zdrowie

Bieg maratoński odbywa się na dystansie dokładnie 42 km i 195 m. Nazwę nadano mu od miejscowości Maraton w Grecji. Kiedy jej mieszkańcy pokonali Persów armia perska pobita, ale nie pokonana, wsiadła na okręty i popłynęła w stronę opuszczonych przez obrońców Aten. Grecy pobiegli co sił w stronę miasta i dotarli tam prawie równo z przeciwnikami. Miasto udało się obronić.

Jako dyscyplina sportowa wszedł do programu pierwszych nowożytnych igrzysk w Atenach trwających od 6 do 15 kwietnia 1896 r., na dystansie 40 km, faktycznie odległość pomiędzy Atenami a Maratonem wynosi 37 km, ale postanowiono ta wielkość zaokrąglić. Podczas igrzysk w Londynie powiększono ją o kolejne 2 195 m, przesuwając metę w pobliże loży królowej brytyjskiej.

Masowe biegi uliczne na dystansie maratońskim odbywają się w większości dużych miast jak Londyn, Nowy Jork, Boston, Chicago, Wiedeń, Berlin, Moskwa, Rzym, Mediolan, Padwa, Praga, Bruksela, Sztokholm i wiele innych, a w Polsce w Warszawie, Poznaniu, Wrocławiu, Krakowie.

Najstarszy maraton w Polsce odbywa się w Dębnie, po raz pierwszy ruszył w 1966 r. na rocznicę 1000-lecia Państwa Polskiego, na trasie Cedynia-Siekierki, potem na trasie Dębno-Barnówko, obecnie Dębno-Dargomyśl-Cychry-Dębno (w 2008 r. obchodzono jubileusz 35-lecia).

Specjaliści radzą aby do biegu takiej długości nie przystępowali zupełni nowicjusze ponieważ próba może się albo powieść albo też zakończyć kontuzjami i zniechęceniem do biegania.

Trening przed maratonem jest bardzo intensywny i ciężki, obejmuje powtarzające się obciążenia, długie biegi i wiele kilometrów do przebycia, dlatego najłatwiej zrezygnować nie w trakcie samego biegu ale przygotowań.

Biegacze mający juz pewne doświadczenie i przygotowujący się do pierwszego maratonu, muszą dokładnie zaplanować trening. Najlepiej podzielić go na 3 części, zrealizowanie każdej z nich zajmuje około 8 tygodni. Przez pierwsze przygotowujemy się siłowo, technicznie i wydolnościowo, stopniowo dochodząc do biegów trwających 2 godziny.

Okres środkowy to faza przejściowa kiedy biegamy długo i spokojnie. Ostatnie tygodnie obejmują pracę maratońską uczącą znoszenia długich i monotonnych biegów, przygotowujących energetycznie i mięśniowo. Oprócz biegania 3-4 razy w tygodniu zalecane są dodatkowe ćwiczenia ogólnej siły i zręczności, wykonywane regularnie.

Aikido

Japońska sztuka walki powstała jako połączenie nurtu aikijutsu, z którego zaczerpnięto rzuty i dźwiganie oraz tradycyjnej szermierki kenjutsu, skąd wzięto pracę nóg i sposób operowania bokkenem, czyli drewnianym mieczem do ćwiczeń, zwykle w kształcie katany.

Aikido skodyfikował mistrz Morihei Ueshiba pod konie XIX wieku.

Jak żadna inna sztuka walki kładzie nacisk na moralny i psychologiczny wymiar działań, odpowiedzialność za zdrowie i życie drugiego człowieka. Techniki składają się głównie z rzutów i dźwigni – szczególnie na małe stawy, w najbardziej rozbudowanych systemach wyróżnia się ponad 2 tysiące technik oraz kombinacji technicznych.

Obecnie rozwija się w kilkunastu szkołach i nurtach, w kierunku szeroko rozumianej działalności rekreacyjno – zdrowotnej o przydatności do samoobrony.

Końcówka „do” w nazwie wskazuje na duchową ścieżkę, filozofia aikido zakłada, że pomimo znaczenia doskonałego opanowania techniki, nie jest to ostateczny cel treningu. Wartości poznawane poprzez trening fizyczny są uniwersalne i powinny byś stosowane we wszystkich obszarach życia.

Wśród szkół panuje duże zróżnicowanie pod względem nacisku na technikę, wartości i elementy duchowe, konkretne podejście zależy od nauczyciela. Część uważa podział na fizyczne i duchowe za sztuczny, wynikający z niezrozumienia aikido.

W filozofii tej sztuki występuje pojęcie „ki”, tłumaczone jako siła oddechu, moc, energia, dusza. Ćwiczenia ki polegają na rozwinięciu poczucia czasu i odpowiedniego dystansu, a także koncentracji sił umysłowych i fizycznych. Większość nauczycieli umiejscawia ki w środku ciężkości ciała, które należy utrzymywać w równowadze. Ukierunkowuje biologiczne i umysłowe aspekty treningu dla całkowitej kontroli nad ruchami, jest duchowym wymiarem osiągnięcia harmonii.

Trening służy ogólnej sprawności fizycznej, giętkości i odprężeniu. Ciało musi się nauczyć poruszać w sposób skoordynowany i rozluźniony, siła jest związana z ruchem całego ciała. Uczy poruszać centrum, które jest najsilniejszym punktem, siła jest przekazywana poprzez rozluźnione kończyny. Ciało rozwija się w wielu kierunkach poprzez różnorodne ćwiczenia na elastyczność stawów i ścięgien, podnoszenie sprawności ogólnej i siły mięśni.

Style to: Aikikai, Tendoryu, Kobayashi, Nishio, Yoshinkan, Yoseikan, Tomiki, Shudokan, Ki-Aikido i Combat Aikido.

Wspinaczka górska

Wspinaczka jest innym sportem, który wymaga od nas już całkiem dobrej kondycji fizycznej i dość dobrych umiejętności. Nie możemy mieć także lęku wysokości, aby zajmować się tym sportem. Dodatkowo powinniśmy być wyposażeni w sprzęt dobrej jakości i klasy, a nie pierwszy lepszy, przypadkowy. Wspinać można się w każdych warunkach pogodowych, jednak oczywistym jest, że w przypadku złych warunków pogodowych, rośnie ryzyko jakiegoś wypadku. Poza tym należy wspinać się w obecności instruktora, a jeśli nie mamy instruktora, dobrze by chociaż jednak osoba była doświadczonym wspinaczem, a pozostali nie byli osobami zupełnie zielonymi ze względu na własne bezpieczeństwo. Rosnącą popularnością w Polsce cieszy się wspinaczka skałkowa, szczególnie w okolicach Jury Krakowsko – Częstochowskiej. Do popularnych destylacji wśród wspinaczy należą także Tatry, jednak żeby wspinać się w Tatrach należy mieć znacznie większe doświadczenie i przejść wiele innych skalnych dróg. Drogi wspinaczkowe bowiem mają także swoje oznaczenia.

Żeglarstwo

Żeglarstwo to pasja, nie sport, powiedzą niektórzy żeglarze. I rzeczywiście, tak jest. Jest to sport bardzo pociągający i kto raz go spróbuje, nie umie przestać. Czuć wiatr w żaglach, poczuć tę bryzę, wiejącą razem z falą – to jest życie. Co noc zasypiać pod innym niebem, wśród innych gwiazd – tak wygląda życie żeglarza. Wprawdzie w naszych mazurskich okolicznościach przyrody jest to nieco na wyrost – można co najwyżej zasypiać co dzień w innym porcie, ewentualnie wysztrandowanym jachtem gdzieś na brzegu, jednak nadal jest to cudowna rzecz.  Żeglarstwo daje nam jako sport dużo wolności i swobody. Możemy poczuć pozory niezależności, gdyż wtedy tylko od naszego skippera – kapitana zależy to, gdzie dzisiaj popłyniemy i jaki będzie nasz plan rejsu. Dzięki temu naprawdę możemy poczuć się niezależni. Żeglarstwo nie jest może sportem najtańszym, jednak oferuje nam przeżycia nie do zapomnienia, które naprawdę zapadają w pamięć na długo. To właśnie sprawia, że z roku na rok zwiększa się liczba osób chcących spróbować żeglowania na Mazurach i nie tylko.

Jeździectwo

Sport to nie tylko bieganie czy rzucanie do siebie piłki. Sport może także wymagać od nas współpracy ze zwierzęciem. Do najpopularniejszych takich sportów należy bez wątpienia jeździectwo. Jest to sport, który coraz bardziej zyskuje na popularności w naszym kraju. Coraz więcej osób zaczyna cieszyć się przyjemnością z jazdy konnej. Powstaje więc coraz więcej stajni w okolicach wielkich miast, bo coraz więcej znajduje się chętnych osób do tego, żeby wyskoczyć na popołudnie po pracy czy na weekend i pojeździć konno. Jeździectwo daje nam jeszcze możliwości obcowania nie tylko z koniem, ale także z naturą, jeśli zabierzemy konia na przejażdżkę w teren. Dodatkowo nie tylko jedyne to co możemy robić, to zwykła jazda na maneżu czy w terenie. Są także inne dyscypliny sportowe związane z jazdą konną. Takimi dyscyplinami na pewno ujeżdżenie, konkurencja olimpijska, która wymaga od nas opanowania, spokoju i absolutnie bezbłędnego wyszkolenia konia i jeźdźca, podobnie jak ze skokami przez przeszkody.

Kolarstwo

Kolarstwo to również bardzo popularny w naszym kraju sport. Wiele osób lubi jeździć na rowerze i często to robi, szczególnie w dużych miastach, gdzie istnieją ścieżki rowerowe. Do każdego sportu potrzebna jest niekiedy różna infrastruktura i tak do jazdy na rowerze, takiej zwykłej, rekreacyjnej, z reguły potrzebna jest ścieżka rowerowa, która sprawia, że jazda rowerem po mieście staje się znacznie bezpieczniejsza. Dodatkowo istnieją też inne odmiany jazdy na rowerze – bardziej wyczynowe, wymagające odpowiedniego sprzętu, czyli jazda szybka, na kolarzówce. Również można to robić nie tylko na wyścigach rowerowych, ale także na specjalnych torach rowerowych. Szybkość osiągana w czasie takich wyścigów jest naprawdę znaczna, toteż wypadki, do jakich czasami dochodzi w czasie wyścigów rowerowych są niezwykle niebezpieczne.  Dodatkowo można także uprawiać kolarstwo górskie, co na nasze warunki terenowe jest pomysłem bardzo trafionym , ze względu na duże zróżnicowanie w wysokościach i w różnorodności terenu.

Sporty indywidualne

Oprócz sztuk walki, istnieje wiele różnych dyscyplin sportowych, w których możemy się sprawdzić. Jednym z rodzajów sportów są sporty indywidualne. Tam nic nie zależy od naszych wspólników z drużyny, tylko od nas i od naszych umiejętności. Do takich sportów między innymi należą wszystkie sporty biegowe, oprócz sztafety. Jednak w sztafecie też ludzie musza ze sobą współpracować. Tam także liczy się strategia i taktyka. Inny sporty, w których wszystko zależy tylko od nas to wszelkiego rodzaju biegi – maratony i sprinty, jak również biegi długodystansowe. Dodatkowo bieganie jest bardzo zdrowe nawet nie wykonywane zawodowo, ze względu na to, że rozwija ono cały nasz organizm i pracują wtedy wszystkie mięśnie. Przy bieganiu codziennie wyraźnie poprawia się wydolność naszego organizmu, wzmacniamy nasze mięśnie szkieletu i kości także. Wyraźnie poprawia się także stan naszych stawów, jednak należy dbać o to, by ich zbytnio nie przeciążać, żeby niczego nie robić ponad swoje siły i możliwości.

Gry zespołowe

Gry zespołowe to gry, w których cała drużyna musi współpracować ze sobą, aby osiągnąć założony cel – czyli z reguły po to, żeby wygrać z drużyną przeciwną i przejść do dalszych rozgrywek ligowych czy pucharowych. Sporty zespołowe uczą nas także tego, że nie wszystko zależy tam od nas – licza się wszystkie osoby, które są z nami w drużynie i każdy jest tak samo ważny. Dzięki temu dzieciaki, które grają w siatkówkę czy w koszykówkę szybko uczą się zbiorowej odpowiedzialności za sukces lub porażkę, tak samo jak tego, że najważniejsza jest współpraca. W sportach zespołowych samemu nie jesteśmy w stanie niczego dokonać i szybko musimy się tego nauczyć, bo inaczej daleko nie zajdziemy wspólnie z naszą drużyną. Dodatkowo sporty zespołowe uczą współpracy i zaufania do innych współzawodników z naszej drużyny. Do sportów i gier zespołowych możemy zaliczyć najpopularniejsze sporty w naszym kraju – piłkę nożną, siatkówkę i piłkę ręczną. To w nich największe triumfy święci reprezentacja Polski od wielu już lat.