pagebg

Sporty nieolimpijskie

Dla sportowców profesjonalnych, a więc takich, którzy uprawiają sport nie tylko w celu osiągnięcia najwyższych wśród swoich rywali wyników, ale traktujących swoje zajęcie jako zawód, jako najlepsza droga życiowa, sporty nieolimpijskie najczęściej nie są interesujące. Choć być może zaczynali tak samo, albo uprawiają je nierzadko w celach rozrywkowych, to czas pożytkują raczej na wyżej wspomniane sporty olimpijskie, dające im ogromne poczucie wartości i zadowolenia z samego siebie. Istnieje jednak grupa osób, która sporty nieolimpijskie wręcz kocha, oddaje się im w pełni nie przejmując się wynikami związanymi z ewentualnymi zarobkami – poświęcają swój czas po to, aby osiągnąć najlepszy wynik i poczuć satysfakcję z samego faktu wygranej. Wśród takich sportów, choć może wydawać się to niewiarygodne, znajduje się między innymi alpinizm, golf, czy kolarstwo, łucznictwo, łyżwiarstwo, wszelkie sporty ekstremalne, jak również – co ciekawe, gimnastyka bądź atletyka, przez którą w tym wypadku rozumie się przede wszystkim fitness, trójbój siłowy czy też lubianą przez wielu kulturystykę. Choć na igrzyskach olimpijskich dopuszczane są podobne dyscypliny, chodzi w nich jednak o inne tych dyscyplin odmiany. To jednak tylko przykłady – tego typu sportów jest znacznie więcej, a o każdym z nich rozpisywać by się można wręcz w nieskończoność, do bowiem nich jesteśmy po prostu przyzwyczajeni. Nie wspomniano tutaj jednak o jeszcze jednej dziedzinie sportu nieolimpijskiego, która znajduje spore uznanie wśród młodzieży, choć nie tylko – nie istnieje tu dyskryminacja płci, czy dyskryminacja wiekowa, istniejące w wielu innych sportach. O czym mowa? O dyscyplinie funkcjonującej pod nazwą  e-sport. E-sport to nic innego jak sport internetowy, czy inaczej mówiąc sport elektroniczny, objawiający się poprzez turnieje gier komputerowych. Miłośnicy zmagania się z przeciwnikiem przy użyciu myszki i klawiatury najczęściej walczą ze sobą w zaciszach swoich domostw, a raz na jakiś czas spotykają się na specjalnie organizowanych turniejach, oddając się grom przy tłumach gapiów. Choć sport ten nijak ma się do polepszania zdrowia czy kondycji grających – ma coraz więcej zwolenników.


Tagi: , , , , ,

Sporty paraolimpijskie

Przywołując na myśl słowo sport, skojarzenia większości ludzi zapewne oscylować będą wokół zdrowia, dobrej kondycji, lepszego samopoczucia i przede wszystkim sprawności całego ciała. Jeśli natomiast przywołamy na myśl słowo jakim jest osoba niepełnosprawna, nasze skojarzenia a większości przypadków nawet odrobinę nie zbliżą się do sportu, szczególnie profesjonalnego. Tymczasem nic bardzie mylnego, sportowcy istnieją nie tylko wśród ludzi pełnosprawnych, ale także – i to coraz częściej, wśród ludzi niepełnosprawnych, co ciekawe, o różnych stopniach tej niepełnosprawności. Sport wykonywany przez osoby niepełnosprawny nosi swoją unikatową nazwę – na całym świecie znany jest jako sport paraolimpijski. Dokładnie tak samo jak w przypadku sportów olimpijskich, również wśród sportów paraolimpijskich wyróżnia się pewne dziedziny, pewne dyscypliny sportowe, w jakich osoby niepełnosprawne mogą się sprawdzić, wykazać i co najciekawsze – osiągać sukcesy porównywalne z osobami, których los obdarzył pełną sprawnością fizyczną. Te dyscypliny dzielą się  na dwie główne kategorie – na sporty, których nie da się zaliczyć ani do sportów olimpijskich, jak i nieolimpijskich, jak i na sporty, które określa się jako odmiana sportu olimpijskiego. Do pierwszej kategorii, a więc sportów nie będących zarówno sportami olimpijskimi jak i nieolimpijskimi zalicza się na przykład piłkę siedmioosobową, piłkę pięciosobową, goalball, a także tak zwaną: boccia. Natomiast odnosząc się do sportów uznawanych jako odmiana sportu olimpijskiego, należą dyscypliny sportowe takie jak na przykład koszykówka na wózkach inwalidzkich (nie zwyczajnych, a specjalnych, sportowych, przygotowanych typowo do tego zadania), rugby – również na wózkach, siatkówka, zwana siatkówką na siedząco, szermierka, oczywiście na wózkach i tenis, także z wykorzystaniem wózków inwalidzkich. Dla osób niepełnosprawnych jest to wspaniała szansa na powrót do normalnego życia i pokazanie, że wystarczy tylko chcieć.


Tagi: , , ,

Sporty zimowe olimpijskie

Wśród odbywających się co cztery lata dyscyplin włączonych do planu Igrzysk Olimpijskich, sporty letnie znajdują bardzo dużą rzeszę zwolenników. Bierni nie pozostają jednak zwolennicy sportów zimowych, których ilość jeśli nie jest przekraczająca sporty letnie, to na pewno bliska, bądź nawet równa niej. Z tego powodu, na Igrzyskach Olimpijskich do programu dopuszczona jest spora ilość sportów zimowych, w których wykazać się mogą sportowcy z całego świata. Podobnie jak z przypadku sportów letnich, dla sportów zimowych również istnieje lista dyscyplin sportowych  dopuszczonych do Igrzysk Olimpijskich, ale tym razem od roku 2010 – najwyraźniej ich lista została zaktualizowana, dopuszczając bądź usuwając niektóre z nich. Jak ów lista wygląda? Jak sama nazwa wskazuje, sporty zimowe związane muszą być przede wszystkim z dyscyplinami wymagającymi używania łyżew, nart bądź innego rodzaju sprzętów, pozwalających poruszać się sprawnie po nawierzchni pełnej lodu bądź śniegu. Niestety, również z uwagi na to, sporty te należą do grona sportów znacznie bardziej niebezpiecznych, aniżeli dyscypliny należące do sportów letnich. Szybkość wykonywanych czynności i ryzyko wypadku przy dyscyplinach sportu zimowego jest znacznie bardziej zagrażająca sportowcom, niż oddawanie się sportom na nawierzchni suchej, a co za tym idzie bardziej bezpiecznej. Mimo to, zwolenników nie brakuje, a jak już wspomniano – lista dyscyplin jest dość długa. Począwszy od saneczkarstwa, poprzez narciarstwo, w które wlicza się między innymi snowboard, narciarstwo alpejskie, biegi narciarskie, narciarstwo dowolne czy tak zwane kombinacje norweskie, poprzez curling, coraz bardziej popularny biathlon, hokej na lodzie czy bobsleje, rozumiane jako bobslej jak i skeleton, aż do łyżwiarstwa, dzielącego się na tak zwany krótki tor, jak i łyżwiarstwo figurowe i szybkie. Jak da się zauważyć, identycznie jak w przypadku sportów letnich, również przy sportach zimowych, dla każdego znajdzie się coś odpowiedniego.


Tagi: , , , , ,

Sporty letnie olimpijskie

W ramach programu olimpijskiego każdych Igrzysk Olimpijskich organizowanych w cyklu czteroletnim, dyscypliny sportowe podzielone zostały na sporty letnie jak i zimowe. Zwolenników obu rodzajów sportu jest tak wielu, że nie ma najmniejszego problemu ze znalezieniem dyscyplin, które do danego rodzaju mogą się zaliczyć. Najczęściej jest wręcz przeciwnie, dyscyplin i chętnych do ich włączenia do igrzysk jest znacznie więcej, niż mogłoby się wydawać, ale z uwagi na zasady włączania ich do planu, nie każdemu się to udaje. Aby dana dyscyplina mogła zostać włączona do planu igrzysk, musi być uprawiania w przynajmniej siedemdziesięciu pięciu krajach -c o ważne, na czterech kontynentach w przypadku męskich dyscyplin i w przynajmniej czterdziestu krajach, lecz na jedynie trzech kontynentach w przypadki dyscyplin damskich. Jak jest zatem z letnimi sportami olimpijskimi? Do grona sportów olimpijskich letnich zalicza się dość spora grupa, sportów niezwykle różnorodnych. Zgodnie ze spisem dyscyplin aktualizowanym ostatnio w roku 2008, jest ich około 20, jednak niektóre z nich, dzielą się jeszcze na pewne poddyscypliny, jeszcze bardziej poszerzając grupę sportów letnich. Cóż więc tutaj mamy? Począwszy od sportów wodnych, takich jak na przykład: kajakarstwo klasyczne jak i kajakarstwo górskie, żeglarstwo, czy sporty wodne do których zalicza się pływanie, piłka wodna, skoki dowody i pływanie synchroniczne, poprzez sporty ziemne, takie jak chociażby szybkościowe, takie jak bieganie wliczające się w lekkoatletykę, sporty grupowe, takie jak piłka ręczna, piłka siatkowa czy nożna, aż do sportów siłowych takich jak podnoszenie ciężarów czy bok. Nie brakuje nawet szermierki, strzelectwa, wioślarstwa czy jeździectwa bądź tenisa ziemnego i stołowego. Prawda jest taka, że zarówno miłośnik sportu z perspektywy widza, jak i osoba trenująca – każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Igrzyska Olimpijskie dostarczają emocji zarówno widzom, jak i osobom zmagającym się z przeciwnikami – najważniejsze jednak, aby emocje potrafić trzymać na wodzy i aby wszystko odbywało się w ramach zdrowej rywalizacji.


Tagi: , , ,

Sporty olimpijskie

Sportem profesjonalny znajduje swoich miłośników wśród ludzi na całym, świecie – w zależności o klimatu, w danej strefie geograficznej, jeden ze sportów jest bardziej popularny, często określany mianem sportu narodowego, podczas gdy w innym kraju jest on całkowicie niezrozumiany. Bez względu jednak na to, to dzięki miłości do sportu, jakiegokolwiek, rywalizacja pomiędzy sportowcami przeniosła się z poziomu narodowego, czy regionalnego, na poziom międzynarodowy, znajdując swoje odniesienie w coraz bardziej popularnych igrzyskach olimpijskich. Sportowcy na całym świecie trenują dzień w dzień po to, aby móc stanąć przed szansą pokazania się na tych właśnie igrzyskach i reprezentowania swojego kraju. Dodatkowym atutem, oprócz oczywiście poczucia satysfakcji i podziwu wśród oglądających, jest możliwość zarobienia niemałej ilości pieniędzy. O co jednak w igrzyskach chodzi? Otóż ta właśnie impreza, określana mianem największej międzynarodowej imprezy sportowej, organizowanej  za każdym razem w innym kraju, raz na cztery lata, choć pełna z pozoru niezdrowej rywalizacji, działa pod szyldem zawodnictwa tylko szlachetnego i co najważniejsze – braterstwa wszystkich narodów. Od czasu pierwszych nowożytnych Igrzysk Olimpijskich, które odbyły się w Atenach, właśni co cztery lata możemy być świadkami zmagań setek, a niekiedy nawet tysięcy sportowców z całego świata. Dzięki zdobyczom nowoczesnej technologii, nie musimy wydawać ogromnej ilości pieniędzy na wyjazd w miejsce odbywania się igrzysk, a oglądać je w zaciszu własnego domu, kibicując swoim rodakom i licząc, że tym razem również zdobędą medal. Całe igrzyska, które rozpoczynają i kończą się wspaniałymi ceremoniami, możemy być świadkami zmagań sportowców w ponad dwudziestu dyscyplinach, zarówno letnich, jak i zimowych. A kto decyduje, która z dyscyplin może zostać wliczona w skład programu olimpijskiego? Istnieją pewne zasady, a najważniejszą z nich jest powszechność uprawianego sportu.


Tagi: , , ,

Bieg po zdrowie

Bieg po zdrowie

 

Filozofia zdrowego stylu życia opiera się na czymś więcej niż kilka prostych ćwiczeń dziennie i głodówka raz w tygodniu. Bez kondycji fizycznej nie będziemy czuć się dobrze ani dobrze funkcjonować, dostaniemy zadyszki na schodach a po biegu do autobusu długo nie złapiemy oddechu. Z kolei kondycji nie nabierzemy bez odpowiedniej diety, ograniczeniu alkoholu i zrezygnowaniu z papierosów.

Dopiero właściwa dieta połączona z treningiem, odpowiednią motywacją i podejściem gwarantują zmianę sposobu myślenia i poprawę nastroju. Dostarczając organizmowi tego, czego potrzebuje, sprawiamy że otwierają się przed nami nowe perspektywy, życie staje się zdrowsze, lepsze i radośniejsze. Dietetycy już dawno odkryli, że dieta uboga w witaminy i minerały a bogata w tłuszcze zwierzęce wzmaga poczucie zmęczenia i rozdrażnienia.

Na dobre samopoczucie wpływa dieta złożona z warzyw, owoców (najlepiej surowych), ryb i owoców morza, produktów zawierających błonnik pokarmowy jak otręby owsiane.

Otręby zaleca się osobom z nadciśnieniem, zbyt wysokim cholesterolem lub cukrzycą oraz problemami układu pokarmowego. Zawierają witaminę A i E, fosfor, potas, cynk, magnez, wapń i inne potrzebne składniki.

Dietę należy uzupełniać przynajmniej dwoma litrami wody mineralnej dziennie, najlepiej niegazowanej.

Koniecznym czynnikiem dobrego samopoczucia jest ruch fizyczny, bez niego nie pomoże nawet najlepsza dieta. Wybieramy taki, jaki odpowiada nam najbardziej. Prostym i tanim sposobem poprawy kondycji jest bieganie, poprawia pracę mięśni nóg, pośladków, brzucha, pleców i ramion. Poprawia odporność organizmu, komfort snu i rozładowuje stres, pod warunkiem że będziemy biegać regularnie.

Przy okazji możemy się nauczyć kontrolowania oddechu. Biegając na krótsze dystanse nie zauważamy jaki ważny jest podczas wysiłku fizycznego.

Aby nie zmęczyć się zbyt szybko, oddech musi być regularny, wtedy tlen jest równomiernie rozprowadzany po organizmie, natleniając najważniejsze organy i mięśnie. Powietrze wciągamy nosem a wypuszczamy ustami. Podczas biegania do organizmu dostarczana jest większa ilość tlenu, mamy więcej energii a organy wewnętrzne, na czele z mózgiem są lepiej ukrwione. Równocześnie poprawiamy metabolizm, spalamy kalorie i pracujemy nad sylwetką.


Tagi: , , , , ,

Quady vs rajdy samochodowe

Quady

Quady to jeden z nowszych rodzajów sportów ekstremalnych, który uprawia się znów jak w przypadku innych sportów tego typu przy pomocy specjalistycznego sprzętu, którym jest w tym wypadku czterokołowy pojazd przypominający podwójny motor. To niebezpieczny sport dla tych, którzy lubią chodzić po lesie i musza borykać się z rajdowcami, którzy uprawiają ten sport. Quady stały się bardzo popularne i w mniejszych miasteczkach i wioskach. Dochodzi nawet do takich sytuacji, gdy zapaleni rajdowcy wyjeżdżają na ulice. Chyba nie zastanawiają się wówczas nad niebezpieczeństwem, jakie stwarzają na drodze, po której często poruszają się dzieci. Bywa, że rajdy zostają zorganizowane, wówczas teren, po którym jada kierowcy quadów jest oddzielony biało-czerwoną taśmą, którą stosują na przykład drogowcy czy służby takie jak strać pożarna czy policja. Większość rajdów tego typu na wisach odbywa się nielegalnie, a tacy kierowcy zachowują się na wiejskich uliczkach bardzo nierozważnie. Są to często bardzo młodzi ludzie, zatem zastanawiające jest, gdzie podziewają się ich rodzice.

Rajdy samochodowe

Rajdy samochodowe cieszą się szczególnym powodzeniem wśród męskiej publiczności. Który bowiem mężczyzna nie lubi szybkiej jazdy!? Jeśli dziś na polskich drogach panują takie, a nie inne zasady ruchu drogowego i nie mogą mężczyźni na nich poszaleć, wybierają się zatem na rajdy samochodowe, by choć patrząc, poczuć tę zawrotnie szybką prędkość. Są i śmiałkowie, którzy sami uprawiają ten sport. Rajdy samochodowe mają to do siebie, że odbywają się na różnych terenach, często błotnistych i zalesionych, wzgórzach i pagórkach, nawet i w wioskach. Trasa wyznaczona do rajdu jest wyłączona z ruchu drogowego. Rajdy samochodowe nazywane są inaczej wyścigami samochodowymi i odbywają się przy pomocy specjalnych samochodów rajdowych, które mogą osiągać wysoką prędkość, znacznie przekraczającą możliwości normalnego samochodu. W skład załogi rajdowej wchodzi zawsze kierowca i osoba występująca w charakterze pilota, który podpowiada gdzie dokładnie skręcić i za ile, do czego służą odpowiednie formuły ujednolicone na potrzeby rajdowców.


Tagi: , , , , , , ,

Nordic Walking

Nordic Walking

 

Wymyślono go w Finlandii w okresie międzywojennym jako trening dla narciarzy biegowych.

Dzisiaj jest formą rekreacji polegającą na marszu ze specjalnymi kijami, angażującym więcej siły z obu stron ciała niż zwykły marsz. Używamy między innymi mięśnie klatki piersiowej, tricepsy, bicepsy, mięśnie ramion i brzucha. Zwiększona jest ich stymulacja dlatego są bardziej wzmacniane niż przy zwyczajnym spacerze czy joggingu.

Rozwija siłę i wytrzymałość ramion, ułatwia wchodzenie na wzniesienia, podczas treningu organizm spala więcej kalorii niż przy normalnym chodzeniu, odciąża stawy, co jest szczególnie ważne dla osób starszych. Kładzie mniejszy nacisk na piszczele, kolana, biodra i plecy, dlatego mogą go uprawiać także osoby mniej sprawne ruchowo.

Nordic Walking dobrze jest opanować pod okiem instruktora lub trenera, szkolenia trwają zwykle od 1 do 2 tygodni, na nich opanujemy prawidłowe techniki marszu i wybierzemy najbardziej odpowiednie kije.

Najczęściej stosowana jest technika 6 kroków podczas których uczymy się koordynacji ruchów potrzebnych do tego sportu. Możemy go uprawiać na trzech poziomach: zdrowotnym np. w czasie rehabilitacji po urazach czy walki z nadwagą, fitness dla osób pragnących podnieść sprawność fizyczną i szukających urozmaicenia w treningach oraz na poziomie sportowym.

Tylko właściwa technika odnosi pożądane efekty jak usprawnienie układu oddechowego , krążenia oraz serca, zwiększa pobieranie tlenu przez organizm o 20-58%. Rozwija mięśnie kończyn dolnych, prostowników kończyn górnych, mięśnie tułowia, łagodzi napięcie w okolicach barków wywołane częstym siedzeniem przy komputerze, wzmacnia ramiona i barki, zwiększa elastyczność górnego odcinka kręgosłupa.

Nawet u osób otyłych lub po przebytych kontuzjach nie obciąża stawów, zwłaszcza kolanowych, tym samym nie pogarsza ich stanu.

Uprawiając Nordic Walking spala się do 40% kalorii więcej niż podczas zwykłego marszu, kije pomagają utrzymać bardziej wyprostowaną postawę, równowagę i stabilność ciała.

Jego zaletą jest możliwość uprawiania w całym kraju, tak w górach i nad morzem jak i w miejskim parku. To stosunkowo młoda dziedzina sportu, która szybko podbiła Polskę, wpływa na to jej ogólna dostępność, możliwość uprawiania przez osoby starsze, o gorszej kondycji, także otyłe bez zagrożenia dla zdrowia.

Możemy wybrać trening łagodny, pozwalający się odprężyć, jak i ostro, dynamiczny rozwijający mięśnie (angażuje ponad 90% mięśni całego ciała).


Tagi: , , , , ,

Bungee jumping i paralotniarstwo

Bungee jumping

Bungee jumping to nazwa sportu ekstremalnego zaczerpnięta również z języka angielskiego, ale na tyle już funkcjonująca w środowisku sportowym, że zrozumiała dla większości. To sport ekstremalny, który polega na skakaniu na bungee. Jest to nic innego jak przymocowanie skoczka za pomocą odpowiednich linek i sprzętu zazwyczaj do mostu, który znajduje się gdzieś nad tafla wody i zrzucenie się go w dół. Skoczek nie zostaje wypchnięty, ale sam odbija się od mostu to jego w pełni samodzielna i śmiała decyzja, do której nikt go nie zmusza. Często na taki sport decydują się ludzie jednorazowo, by przekonać się, jakie to uczucie i pokonać swoje lęki. Taki skok może odbyć się również z wieżowca lub specjalnego podnośnika na kształt dźwigu, aby dać tym samym możliwość takiego skoku tym, którzy nie mają odpowiednich warunków terenowych w pobliżu. Początki tego ekstremalnego sportu wiążą się z Wielką Brytanią i datują na lata osiemdziesiąte dwudziestego wieku. Dziś ten sport rozwinął się na tyle, że specjaliści z dźwigami przyjeżdżają nawet do miast i śmiałkowie, oczywiście za uprzednią odpowiednią opłatą, mogą pozwolić sobie na podniesienie poziomu adrenaliny w organizmie w taki sposób.

Paralotniarstwo

Paralotniarstwo jako typ sportu ekstremalnego może być czasem mylony ze spadochroniarstwem. Oczywiście zasady są podobne, bowiem również niejako latamy po niebie, natomiast w paralotniarstwo od razu zakłada rozłożona paralotnię. Paralotnia charakteryzuje się brakiem elementów sztywnych w swojej konstrukcji, przez co bardziej podatna jest na działanie wiatru. Paralotniarstwo jest sportem ekstremalnym znanym na terenie Europy i Ameryki Południowej. W Polsce często w mniejszych wioskach, a zwłaszcza na polach w ich pobliżu często można ujrzeć takich sportowców, którzy również umiłowali szybowanie w przestworzach. To sport zasadniczo amatorski, choć oczywiście należy przejść odpowiednie szkolenie, by poddać się wpływowi wiatru w taki a nie inny sposób. Skoczkowie w tym sporcie nazywani są lotnikami, bowiem sami sterują swoją paralotnią, a nie poddają się działaniu wiatru raczej spontanicznie. Lotnicy paralotni mogą sterować paralotnią na tyle, że wykonują manewry zawracające, skręcające i inne.


Tagi: , , , , , ,

Capoeira, sztuka walki, filozofia i styl życia

Capoeira, sztuka walki, filozofia i styl życia

 

Wywodzi się z tradycyjnej kultury afrykańskiej, która wraz z jej mieszkańcami trafiła do Brazylii i połączyła się z miejscowymi elementami. Jej formy są rytmiczne, akrobatyczne, skupiające się na kopnięciach. Specyfikę stanowią elementy tańca wpływające na płynność i nieprzewidywalność ataku.

Powstała w XVIII w. wśród niewolników afrykańskich przywiezionych do Brazylii, początkowo jako sposób manifestowania odrębności kulturowej, zabawy pozwalającej zapomnieć o ciężkiej codzienności. Łączyła w sobie rytmy i charakterystyczne pozycje z kultury Indian Ameryki Południowej i afrykańskich niewolników.

Modernizację zapoczątkował Mestre Bimba i grupa Senzala włączając do niej elementy realnej walki i samoobrony, akrobatyczne ewolucje, kopnięcia i obalenia.

Nieodłącznie związany z capoeirą jest rytuał roda, w którym uczestnicy tworzą krąg wraz z orkiestrą (bateria). Gracze wchodzą do kręgu parami i tam prowadzą symulowaną walkę (jogo), często przeradzającą się w agresywną potyczkę. Pozostali dopingują ich śpiewem i muzyką. Podwójna natura walki ukrytej pod maską zabawy łączy precyzję ataku z szybką, oryginalną obroną, w której ciało przekracza granice elastyczności i giętkości, tworząc piękną, żywą sztukę gestów.

Gracze przyjmują pełną szacunku postawę podczas walki wobec gry, podłoża i berimbau ponieważ głównym celem tańca jest zjednoczenie z braćmi.

Najważniejszym ruchem jest ginga, nadaje sztuce charakter tańca i jest bazą do wykonywania ataków oraz uników. Istotą tego ruchu jest płynność i dynamika, utrudniająca przeciwnikowi zadanie ciosu.

Według mistrza Mestre Acordeon życie filozofią Capoeira wymaga potu, mentalnej dyscypliny, bólu i magicznego doświadczenia klęczenia pod berimbau. Każdy musi czuć filozofię ze środka, ponieważ tylko jego udział w Roda w tej filozofii sprawi, że stanie się ona prawdziwa. W końcu zorganizowany system filozoficzny musi powstać, aby pokazać uczniowi ścieżki Capoeira i pomóc mu, aby otworzył się na tą drogę.

Fundamentalnym pojęciem tej filozofii jest malangragen czyli podstęp, zaskoczenie, zasadzka, zwodzenie, udawania i obserwacja przeciwnika. Drugim filarem jest respeito, szacunek do każdego w kręgu, przyjaciela, przeciwnika a szczególnie dla mistrza.

W Brazylii kontakt ma z nią prawie każde dziecko, uprawiana jest na miejskich skwerach, plażach, salach treningowych, slumsach i dzielnicach bogaczy. Obecnie została rozpowszechniona na całym świecie.


Tagi: , , , , , , ,