Capoeira, sztuka walki, filozofia i styl życia

Wywodzi się z tradycyjnej kultury afrykańskiej, która wraz z jej mieszkańcami trafiła do Brazylii i połączyła się z miejscowymi elementami. Jej formy są rytmiczne, akrobatyczne, skupiające się na kopnięciach. Specyfikę stanowią elementy tańca wpływające na płynność i nieprzewidywalność ataku.

Powstała w XVIII w. wśród niewolników afrykańskich przywiezionych do Brazylii, początkowo jako sposób manifestowania odrębności kulturowej, zabawy pozwalającej zapomnieć o ciężkiej codzienności. Łączyła w sobie rytmy i charakterystyczne pozycje z kultury Indian Ameryki Południowej i afrykańskich niewolników.

Modernizację zapoczątkował Mestre Bimba i grupa Senzala włączając do niej elementy realnej walki i samoobrony, akrobatyczne ewolucje, kopnięcia i obalenia.

Nieodłącznie związany z capoeirą jest rytuał roda, w którym uczestnicy tworzą krąg wraz z orkiestrą (bateria). Gracze wchodzą do kręgu parami i tam prowadzą symulowaną walkę (jogo), często przeradzającą się w agresywną potyczkę. Pozostali dopingują ich śpiewem i muzyką. Podwójna natura walki ukrytej pod maską zabawy łączy precyzję ataku z szybką, oryginalną obroną, w której ciało przekracza granice elastyczności i giętkości, tworząc piękną, żywą sztukę gestów.

Gracze przyjmują pełną szacunku postawę podczas walki wobec gry, podłoża i berimbau ponieważ głównym celem tańca jest zjednoczenie z braćmi.

Najważniejszym ruchem jest ginga, nadaje sztuce charakter tańca i jest bazą do wykonywania ataków oraz uników. Istotą tego ruchu jest płynność i dynamika, utrudniająca przeciwnikowi zadanie ciosu.

Według mistrza Mestre Acordeon życie filozofią Capoeira wymaga potu, mentalnej dyscypliny, bólu i magicznego doświadczenia klęczenia pod berimbau. Każdy musi czuć filozofię ze środka, ponieważ tylko jego udział w Roda w tej filozofii sprawi, że stanie się ona prawdziwa. W końcu zorganizowany system filozoficzny musi powstać, aby pokazać uczniowi ścieżki Capoeira i pomóc mu, aby otworzył się na tą drogę.

Fundamentalnym pojęciem tej filozofii jest malangragen czyli podstęp, zaskoczenie, zasadzka, zwodzenie, udawania i obserwacja przeciwnika. Drugim filarem jest respeito, szacunek do każdego w kręgu, przyjaciela, przeciwnika a szczególnie dla mistrza.

W Brazylii kontakt ma z nią prawie każde dziecko, uprawiana jest na miejskich skwerach, plażach, salach treningowych, slumsach i dzielnicach bogaczy. Obecnie została rozpowszechniona na całym świecie.

Styl życia kulturysty

Regularne i systematyczne treningi, zażywanie odżywek i pory posiłków odmierzają kolejne dni każdego, kto zdecydował się trenować kulturystykę w sposób poważny.

Życie biegnie na siłowni i ćwiczeniach, nie można pić alkoholu, palić papierosów i stosować innych używek, które obniżają sprawność organizmu i niweczą wysiłki treningowe. Kulturysta musi przestrzegać pory snu, kiedy mięśnie regenerują się i rosną.

Zawsze musi nosić przy sobie baton proteinowy i wodę mineralną aby uzupełniać braki substancji odżywczych.

Treningowi nie sprzyja nocne życie towarzyskie, zawodowcy nie stosują także niedozwolonych środków dopingujących. Prawdziwy kulturysta dzięki stosowaniu treningu mentalnego, medytacji i koncentracji panuje nad swoim umysłem i agresją.

Głównym zadaniem kulturystyki jest budowanie i rzeźbienie ciała, ma ono odzwierciedlać ideał doskonałego, artystycznego piękna. Ciało ma stanowić jedność z duchem i umysłem.

Ćwiczenia kulturystyczne uprawiano już w starożytności, jednak wówczas nie stały się dyscypliną sportową. Znana obecnie wywodzi się z ćwiczeń i treningów XIX wiecznych strongmenów. Jednym z pierwszych prekursorów tej dyscypliny był cyrkowiec Eugen Sandow, który wraz z cyrkiem występował na przełomie XIX i XX wieku, dając popisy siły. Dziedziną sportową stała się w latach 40-tych XX wieku w USA, gdzie dwaj bracia Ben i Joe Weider, stworzyli podstawowe zasady i techniki ćwiczeń.

Specyfika tego sportu wymaga określonej diety dostarczającej organizmowi węglowodanów prostych i złożonych a także białka, które są podstawowym budulcem mięśni. W procesie regeneracji i dostarczania energii ważne są tłuszcze. Co dziennie należy wypijać 5 litrów czystej wody mineralnej. Dieta musi być uzupełniona o witaminy i minerały.

Najczęściej potrzebne są także suplementy diety czyli odżywki, odrębne dla wzrostu masy ciała i rozwoju mięśni. Na przykład aminokwas BCAA, przebadany przez szwedzkich naukowców, zmniejsza uczucie zmęczenia pozwalając na dłuższy trening.

Niekorzystnym zjawiskiem związanym z kulturystyką jest niewłaściwe używanie środków wspomagających zwanych sterydami, mogą one upośledzić pracę układu krwionośnego, serca, spowodować zachwiania w gospodarce hormonalnej, uszkodzić nerki, trzustkę i wątrobę. Szczególne niebezpieczeństwo stanowią dla osób bardzo młodych.

Le parkour

Trudno dokładnie określić tą formę aktywności fizycznej, nie jest usystematyzowana jako sport ale uprawiający ją, twierdzą że to filozofia i sposób na życie.

Główna ideą jest pokonywanie przeszkód stojących na drodze w możliwie jak najszybszy i najprostszy sposób, z wykorzystaniem wszystkich mięśni i technik, w tym także akrobatycznych.

Ma na celu rozwinięcie szybkości, zręczności, siły i ogólnej kondycji a także kształtowanie charakteru poprzez przełamywanie barier psychologicznych. Osoba uprawiająca tą dyscyplinę nazywa się traceur.

Do odmiany należy Free Running, sport ekstremalny polegający na wykonywaniu trudnych akrobacji, kombinacji ruchów, efektownych figur.

Trening polega na wyćwiczeniu wszystkich ważniejszych partii mięśni, z mięśniami brzucha na czele. Specjaliści radzą, aby w wieku 15 lub16 lat kiedy ciało intensywnie się rozwija, wyeliminować elementy nakładające ekstremalne obciążenia i skupić się na poprawieniu zdolności i przygotowanie ciała, w tym dobrej kondycji, ogólnej szybkości i kontroli ruchów.

Ważnym elementem parcour jest trening skoczności, polegający na rozwinięciu wielu partii ciała. Większość ludzi skacząc z rozbiegu stawia dłuższy krok tuż przed skokiem, aby dobrze postawić nogę, co sprawia że trudniej skoczyć na odległość. Lepiej robić wiele małych niż kilka dużych kroków, wówczas lepiej wymierzymy rozbieg, indywidualnie dopasujemy siłę co wymaga mniejszego dostosowania do podłoża.

Skok z obu nóg z miejsca, nie jest dla ciała naturalny, za to jest symetryczny, a obie połowy, prawa i lewa pracują równomiernie.

Aby móc wykonywać skoki, należy wyćwiczyć kostki u nóg oraz trzymające je mięśnie i ścięgna. Kostki pomagają utrzymać stabilność podczas ruchu.

Równie ważny jak fizyczny, jest trening umysłu, polegający na uczeniu się nowego sposobu myślenia i zapominania doświadczeń nabytych wcześniej. Najczęściej oceniając trasę jaką mamy do przebycia, bierzemy pod uwagę jedynie czas potrzebny do jej pokonania pieszo. Społeczeństwo akceptuje i faworyzuje chód, dlatego większość z nas czuje się nieswojo biegając w miejscu publicznym. Aby pozbyć się ograniczeń najlepiej jest wypracować u siebie zwyczaj poszukiwania nowych sposobów na wykorzystanie przeszkód lub próba ich pokonania, używanie ich w inny sposób niż rozumiany przez resztę społeczeństwa.

Maraton, bieg po zdrowie

Bieg maratoński odbywa się na dystansie dokładnie 42 km i 195 m. Nazwę nadano mu od miejscowości Maraton w Grecji. Kiedy jej mieszkańcy pokonali Persów armia perska pobita, ale nie pokonana, wsiadła na okręty i popłynęła w stronę opuszczonych przez obrońców Aten. Grecy pobiegli co sił w stronę miasta i dotarli tam prawie równo z przeciwnikami. Miasto udało się obronić.

Jako dyscyplina sportowa wszedł do programu pierwszych nowożytnych igrzysk w Atenach trwających od 6 do 15 kwietnia 1896 r., na dystansie 40 km, faktycznie odległość pomiędzy Atenami a Maratonem wynosi 37 km, ale postanowiono ta wielkość zaokrąglić. Podczas igrzysk w Londynie powiększono ją o kolejne 2 195 m, przesuwając metę w pobliże loży królowej brytyjskiej.

Masowe biegi uliczne na dystansie maratońskim odbywają się w większości dużych miast jak Londyn, Nowy Jork, Boston, Chicago, Wiedeń, Berlin, Moskwa, Rzym, Mediolan, Padwa, Praga, Bruksela, Sztokholm i wiele innych, a w Polsce w Warszawie, Poznaniu, Wrocławiu, Krakowie.

Najstarszy maraton w Polsce odbywa się w Dębnie, po raz pierwszy ruszył w 1966 r. na rocznicę 1000-lecia Państwa Polskiego, na trasie Cedynia-Siekierki, potem na trasie Dębno-Barnówko, obecnie Dębno-Dargomyśl-Cychry-Dębno (w 2008 r. obchodzono jubileusz 35-lecia).

Specjaliści radzą aby do biegu takiej długości nie przystępowali zupełni nowicjusze ponieważ próba może się albo powieść albo też zakończyć kontuzjami i zniechęceniem do biegania.

Trening przed maratonem jest bardzo intensywny i ciężki, obejmuje powtarzające się obciążenia, długie biegi i wiele kilometrów do przebycia, dlatego najłatwiej zrezygnować nie w trakcie samego biegu ale przygotowań.

Biegacze mający juz pewne doświadczenie i przygotowujący się do pierwszego maratonu, muszą dokładnie zaplanować trening. Najlepiej podzielić go na 3 części, zrealizowanie każdej z nich zajmuje około 8 tygodni. Przez pierwsze przygotowujemy się siłowo, technicznie i wydolnościowo, stopniowo dochodząc do biegów trwających 2 godziny.

Okres środkowy to faza przejściowa kiedy biegamy długo i spokojnie. Ostatnie tygodnie obejmują pracę maratońską uczącą znoszenia długich i monotonnych biegów, przygotowujących energetycznie i mięśniowo. Oprócz biegania 3-4 razy w tygodniu zalecane są dodatkowe ćwiczenia ogólnej siły i zręczności, wykonywane regularnie.

Aikido

Japońska sztuka walki powstała jako połączenie nurtu aikijutsu, z którego zaczerpnięto rzuty i dźwiganie oraz tradycyjnej szermierki kenjutsu, skąd wzięto pracę nóg i sposób operowania bokkenem, czyli drewnianym mieczem do ćwiczeń, zwykle w kształcie katany.

Aikido skodyfikował mistrz Morihei Ueshiba pod konie XIX wieku.

Jak żadna inna sztuka walki kładzie nacisk na moralny i psychologiczny wymiar działań, odpowiedzialność za zdrowie i życie drugiego człowieka. Techniki składają się głównie z rzutów i dźwigni – szczególnie na małe stawy, w najbardziej rozbudowanych systemach wyróżnia się ponad 2 tysiące technik oraz kombinacji technicznych.

Obecnie rozwija się w kilkunastu szkołach i nurtach, w kierunku szeroko rozumianej działalności rekreacyjno – zdrowotnej o przydatności do samoobrony.

Końcówka „do” w nazwie wskazuje na duchową ścieżkę, filozofia aikido zakłada, że pomimo znaczenia doskonałego opanowania techniki, nie jest to ostateczny cel treningu. Wartości poznawane poprzez trening fizyczny są uniwersalne i powinny byś stosowane we wszystkich obszarach życia.

Wśród szkół panuje duże zróżnicowanie pod względem nacisku na technikę, wartości i elementy duchowe, konkretne podejście zależy od nauczyciela. Część uważa podział na fizyczne i duchowe za sztuczny, wynikający z niezrozumienia aikido.

W filozofii tej sztuki występuje pojęcie „ki”, tłumaczone jako siła oddechu, moc, energia, dusza. Ćwiczenia ki polegają na rozwinięciu poczucia czasu i odpowiedniego dystansu, a także koncentracji sił umysłowych i fizycznych. Większość nauczycieli umiejscawia ki w środku ciężkości ciała, które należy utrzymywać w równowadze. Ukierunkowuje biologiczne i umysłowe aspekty treningu dla całkowitej kontroli nad ruchami, jest duchowym wymiarem osiągnięcia harmonii.

Trening służy ogólnej sprawności fizycznej, giętkości i odprężeniu. Ciało musi się nauczyć poruszać w sposób skoordynowany i rozluźniony, siła jest związana z ruchem całego ciała. Uczy poruszać centrum, które jest najsilniejszym punktem, siła jest przekazywana poprzez rozluźnione kończyny. Ciało rozwija się w wielu kierunkach poprzez różnorodne ćwiczenia na elastyczność stawów i ścięgien, podnoszenie sprawności ogólnej i siły mięśni.

Style to: Aikikai, Tendoryu, Kobayashi, Nishio, Yoshinkan, Yoseikan, Tomiki, Shudokan, Ki-Aikido i Combat Aikido.

Sport dla większości ludzi jest po prostu sprawą poboczną. To znaczy uprawia się go dla zdrowie lub ewentualnie dla rozrywki. W czasach szkolnych pewnie się też zdarzało, że brało się od czasu do czasu w jakichś zawodach. Jednak to, co oglądamy w telewizji to już sport zawodowy. Zwykle dla tych ludzi to jednocześnie praca, pasja i hobby. Zresztą decydując się na zawodowstwo muszą się liczyć z tym, że treningi i rozgrywki wypełnią skutecznie ich czas. Trudno w takich warunkach na przykład założyć rodzinę czy prowadzić rozbudowane życie towarzyskie. Jeśli sportowiec chce osiągać sukcesy, musi się poświęcić w całości. Zwykle, gdy trafi się do czołówki staje się to nawet bardzo opłacalne. Niestety zawodowstwo w sporcie jest jak modeling, niestety nie trwa do wieku emerytalnego. Dodatkowym problemem jest to, że długoletni sportowiec, najczęściej okupuje swoją pracę problemami zdrowotnymi, bo jednak ludzkie ciało nie jest przystosowane do nadmiernego wysiłku rozciągniętego w okresie wielu lat.

Uprawianie sportu jest korzystne dla każdego, sprzyja poprawie kondycji, a także zapobiega wielu schorzeniom, między innymi tym związanym z układem kostnym. Dlatego przynajmniej minimalna dawka sportu jest korzystna praktycznie dla wszystkich. Oczywiście najlepiej jest wtedy, gdy uprawianie sportu nie wiąże się z przymusem, ale z faktyczną przyjemnością. Dobrze więc, by uprawiany sport stał się czymś w rodzaju hobby, na które chętnie poświęcimy swój wolny czas. Jeśli zatem lubi biegać, to biegajmy. Gdy wolimy sporty zespołowe to zapiszmy się do jakiej amatorskiej drużyny w okolicy. Wybierać możemy dowolnie, najważniejsze jest jednak by dobrze się bawić i przy tym nieco się rozruszać. Jeśli nie bawi nas tradycyjny sport, to zawsze możemy spróbować na przykład tańca. Dzięki niemu też mamy zagwarantowaną aktywność fizyczną, a może się ona okazać bardziej dla nas odpowiednia niż na przykład granie w piłkę nożną. Ale też pamiętać, że nie wszystko co da się nazwać sportem, faktycznie korzystanie wpływa na naszą aktywność fizyczną.

Wspinaczka górska

Wspinaczka jest innym sportem, który wymaga od nas już całkiem dobrej kondycji fizycznej i dość dobrych umiejętności. Nie możemy mieć także lęku wysokości, aby zajmować się tym sportem. Dodatkowo powinniśmy być wyposażeni w sprzęt dobrej jakości i klasy, a nie pierwszy lepszy, przypadkowy. Wspinać można się w każdych warunkach pogodowych, jednak oczywistym jest, że w przypadku złych warunków pogodowych, rośnie ryzyko jakiegoś wypadku. Poza tym należy wspinać się w obecności instruktora, a jeśli nie mamy instruktora, dobrze by chociaż jednak osoba była doświadczonym wspinaczem, a pozostali nie byli osobami zupełnie zielonymi ze względu na własne bezpieczeństwo. Rosnącą popularnością w Polsce cieszy się wspinaczka skałkowa, szczególnie w okolicach Jury Krakowsko – Częstochowskiej. Do popularnych destylacji wśród wspinaczy należą także Tatry, jednak żeby wspinać się w Tatrach należy mieć znacznie większe doświadczenie i przejść wiele innych skalnych dróg. Drogi wspinaczkowe bowiem mają także swoje oznaczenia.

Żeglarstwo

Żeglarstwo to pasja, nie sport, powiedzą niektórzy żeglarze. I rzeczywiście, tak jest. Jest to sport bardzo pociągający i kto raz go spróbuje, nie umie przestać. Czuć wiatr w żaglach, poczuć tę bryzę, wiejącą razem z falą – to jest życie. Co noc zasypiać pod innym niebem, wśród innych gwiazd – tak wygląda życie żeglarza. Wprawdzie w naszych mazurskich okolicznościach przyrody jest to nieco na wyrost – można co najwyżej zasypiać co dzień w innym porcie, ewentualnie wysztrandowanym jachtem gdzieś na brzegu, jednak nadal jest to cudowna rzecz.  Żeglarstwo daje nam jako sport dużo wolności i swobody. Możemy poczuć pozory niezależności, gdyż wtedy tylko od naszego skippera – kapitana zależy to, gdzie dzisiaj popłyniemy i jaki będzie nasz plan rejsu. Dzięki temu naprawdę możemy poczuć się niezależni. Żeglarstwo nie jest może sportem najtańszym, jednak oferuje nam przeżycia nie do zapomnienia, które naprawdę zapadają w pamięć na długo. To właśnie sprawia, że z roku na rok zwiększa się liczba osób chcących spróbować żeglowania na Mazurach i nie tylko.

Jeździectwo

Sport to nie tylko bieganie czy rzucanie do siebie piłki. Sport może także wymagać od nas współpracy ze zwierzęciem. Do najpopularniejszych takich sportów należy bez wątpienia jeździectwo. Jest to sport, który coraz bardziej zyskuje na popularności w naszym kraju. Coraz więcej osób zaczyna cieszyć się przyjemnością z jazdy konnej. Powstaje więc coraz więcej stajni w okolicach wielkich miast, bo coraz więcej znajduje się chętnych osób do tego, żeby wyskoczyć na popołudnie po pracy czy na weekend i pojeździć konno. Jeździectwo daje nam jeszcze możliwości obcowania nie tylko z koniem, ale także z naturą, jeśli zabierzemy konia na przejażdżkę w teren. Dodatkowo nie tylko jedyne to co możemy robić, to zwykła jazda na maneżu czy w terenie. Są także inne dyscypliny sportowe związane z jazdą konną. Takimi dyscyplinami na pewno ujeżdżenie, konkurencja olimpijska, która wymaga od nas opanowania, spokoju i absolutnie bezbłędnego wyszkolenia konia i jeźdźca, podobnie jak ze skokami przez przeszkody.

Kolarstwo

Kolarstwo to również bardzo popularny w naszym kraju sport. Wiele osób lubi jeździć na rowerze i często to robi, szczególnie w dużych miastach, gdzie istnieją ścieżki rowerowe. Do każdego sportu potrzebna jest niekiedy różna infrastruktura i tak do jazdy na rowerze, takiej zwykłej, rekreacyjnej, z reguły potrzebna jest ścieżka rowerowa, która sprawia, że jazda rowerem po mieście staje się znacznie bezpieczniejsza. Dodatkowo istnieją też inne odmiany jazdy na rowerze – bardziej wyczynowe, wymagające odpowiedniego sprzętu, czyli jazda szybka, na kolarzówce. Również można to robić nie tylko na wyścigach rowerowych, ale także na specjalnych torach rowerowych. Szybkość osiągana w czasie takich wyścigów jest naprawdę znaczna, toteż wypadki, do jakich czasami dochodzi w czasie wyścigów rowerowych są niezwykle niebezpieczne.  Dodatkowo można także uprawiać kolarstwo górskie, co na nasze warunki terenowe jest pomysłem bardzo trafionym , ze względu na duże zróżnicowanie w wysokościach i w różnorodności terenu.

Sporty indywidualne

Oprócz sztuk walki, istnieje wiele różnych dyscyplin sportowych, w których możemy się sprawdzić. Jednym z rodzajów sportów są sporty indywidualne. Tam nic nie zależy od naszych wspólników z drużyny, tylko od nas i od naszych umiejętności. Do takich sportów między innymi należą wszystkie sporty biegowe, oprócz sztafety. Jednak w sztafecie też ludzie musza ze sobą współpracować. Tam także liczy się strategia i taktyka. Inny sporty, w których wszystko zależy tylko od nas to wszelkiego rodzaju biegi – maratony i sprinty, jak również biegi długodystansowe. Dodatkowo bieganie jest bardzo zdrowe nawet nie wykonywane zawodowo, ze względu na to, że rozwija ono cały nasz organizm i pracują wtedy wszystkie mięśnie. Przy bieganiu codziennie wyraźnie poprawia się wydolność naszego organizmu, wzmacniamy nasze mięśnie szkieletu i kości także. Wyraźnie poprawia się także stan naszych stawów, jednak należy dbać o to, by ich zbytnio nie przeciążać, żeby niczego nie robić ponad swoje siły i możliwości.

Gry zespołowe

Gry zespołowe to gry, w których cała drużyna musi współpracować ze sobą, aby osiągnąć założony cel – czyli z reguły po to, żeby wygrać z drużyną przeciwną i przejść do dalszych rozgrywek ligowych czy pucharowych. Sporty zespołowe uczą nas także tego, że nie wszystko zależy tam od nas – licza się wszystkie osoby, które są z nami w drużynie i każdy jest tak samo ważny. Dzięki temu dzieciaki, które grają w siatkówkę czy w koszykówkę szybko uczą się zbiorowej odpowiedzialności za sukces lub porażkę, tak samo jak tego, że najważniejsza jest współpraca. W sportach zespołowych samemu nie jesteśmy w stanie niczego dokonać i szybko musimy się tego nauczyć, bo inaczej daleko nie zajdziemy wspólnie z naszą drużyną. Dodatkowo sporty zespołowe uczą współpracy i zaufania do innych współzawodników z naszej drużyny. Do sportów i gier zespołowych możemy zaliczyć najpopularniejsze sporty w naszym kraju – piłkę nożną, siatkówkę i piłkę ręczną. To w nich największe triumfy święci reprezentacja Polski od wielu już lat.

Sport to zdrowie

Sport to zdrowie – o ty wiemy wszyscy już od najmłodszych lat, bo to jest zasada, którą każdy nam wpaja. Dzieci lubią biegać i bardzo dobrze. Jakikolwiek wysiłek fizyczny dobrze wpływa na nasz układ krwionośny, poprawia krążenie krwi, podnosi nam ciśnienie, sprawia, że nasz organizm produkuje hormon zwany adrenaliną, który nas absolutnie bardzo, a właściwie to najlepiej ze wszystkich używek pobudza. Dzięki sportowi też spalamy nadmierne ilości kalorii, które znajdują się w naszym organizmie. Ruch to zdrowie – poprawia nam również wydolność oddechową naszych płuc, rozszerza skurczone dotąd naczynka i pozwala się zrelaksować po męczącym dniu. Istnieje spora grupa osób, dla których najlepszym odpoczynkiem jest właśnie uprawianie sportu, czyli aktywne spędzanie wolnego czasu, a nie leżenie biernie przed telewizorem i wchłanianie papki przygotowanej przez dziennikarzy. Sport to naprawdę dobry pomysł na to, jak spędzać wolny czas. A możliwości do wyboru mamy naprawdę wiele! Każdy z nas na pewno znajdzie dyscyplinę dla siebie.

Sporty walki

Z dalekiego Wschodu przyszła do nas moda na to, by walczyć z użyciem tylko i wyłącznie rąk. Wszystkie te sztuki walki wykorzystują nie tylko siłę, ale przede wszystkim chyba jednak element zaskoczenia przeciwnika, własną siłę jak również spryt i umiejętność wykorzystania tego, w jakich okolicznościach przyrody się znajdujemy. Musimy się nauczyć wykorzystywać naturalne ułatwienia, które mamy wokół siebie – rzeczy, za którymi możemy się schować i tym podobne. Sztuki walki jednak wszystkie z reguły wiążą się z przyjęciem swoistej filozofii życia, która musi stać się naszym wyborem naszej ścieżki życia i musimy się z nią utożsamiać po to, żeby dobrze nam się ćwiczyło sztuki walki. Już najmłodsze dzieci będą się bardzo cieszyć z uczęszczania na tego typu zajęcia. Dzieci wcale nie będą nasiąkały tam przemocą, bo jest to bardziej związane z ćwiczeniami fizycznymi, a nie z walką jako taką. Ponadto sztuki walki są stosowane bardziej do tego, żeby się móc obronić w razie wyraźnej potrzeby. Tak czy siak treningi są bardzo dobrym sposobem na to, żeby się poruszać i móc uprawiać jakiś sport. Jest to bardzo dobry sposób na to, żeby dziecko mogło zaznać odrobiny sportu.