Fitness, filozofia zdrowego stylu życia

Ruch może być szeroko stosowany dla podtrzymywania, odnawiania i pełnego rozwoju sprawności psycho-fizycznej. Coraz więcej osób zaczyna dbać nie tylko o atrakcyjny wygląd ale lepszą sprawność fizyczną, psychiczną i społeczną. Łączy ruch fizyczny ze zdrową dietą, odnową biologiczną i odpowiednią ilością snu.

Charakter naszej pracy zmienił się radykalnie na skutek dominacji techniki i automatyzacji, odwróciły się proporcje pomiędzy pracą fizyczną a pozostawaniem stale w jednej pozycji, coraz więcej czasu spędzamy w pracy, mniej poza nią. Wystąpiły różne zjawiska związane z rozwojem cywilizacji, które zagrażają zdrowiu.

Ideologia fitness polega na poszukiwaniu dobrego samopoczucia z punktu widzenia psychologicznego i socjologicznego, w połączeniu z dążeniem do jak najlepszej sprawności fizycznej przez różne formy ruchu, dostosowane do możliwości i upodobań. W ten sposób doskonalimy własny organizm, rozwój i utrzymanie optymalnej sprawności.

Fitness jest często utożsamiany z aerobikiem, rekreacją ruchową w formie ćwiczeń gimnastycznych do muzyki. Dzisiaj zaniknął w swojej klasycznej formie, zastąpiony przez zajęcia przestrzenno-choreograficzne, mające na celu wzmocnienie układu krążenia, nazwane carido. Aerobik siłowy zalicza się do zajęć typu muszle.

Powszechnie definiuje się fitness jako stan fizjologiczny, zabezpieczający organizm przed chorobami. Pojęcie jest używane dla programów promocji sprawności fizycznej, także dla całości czynności organizacyjnych, metodycznych i programowych związanych z doskonaleniem kondycji psychicznej i fizycznej, służącej zdrowiu u dobremu samopoczuciu (inaczej wellness).

Postępowanie zgodnie z ideami fitness stanowi sposób na otyłość, systematyczny ruch skutecznie redukuje kankę tłuszczową, poprawia przemianę materii, wzmacnia układ oddechowy i krążenia, ćwiczenia siłowe wzmacniają układ kostny i zmniejszają ryzyko rozwoju osteoporozy.

Aktywny tryb życia może opóźnić procesy starzenia. U osób które mają mniej ruchu spada wydolność fizyczna, przemiana materii, przewaga procesów katabolicznych nad anabolicznymi, upośledzenie syntezy białka mięśni i pogarsza się system odpornościowy. Brak ruchu sprzyja rozwojowi miażdżycy, chorób serca i naczyń, cukrzycy. U osób w starszym wieku, ćwiczących regularnie i prowadzących aktywny styl życia obserwuje się poprawę sprawności umysłowej. Dłużej pozostają sprawni i niezależni życiowo.

Capoeira, sztuka walki, filozofia i styl życia

Wywodzi się z tradycyjnej kultury afrykańskiej, która wraz z jej mieszkańcami trafiła do Brazylii i połączyła się z miejscowymi elementami. Jej formy są rytmiczne, akrobatyczne, skupiające się na kopnięciach. Specyfikę stanowią elementy tańca wpływające na płynność i nieprzewidywalność ataku.

Powstała w XVIII w. wśród niewolników afrykańskich przywiezionych do Brazylii, początkowo jako sposób manifestowania odrębności kulturowej, zabawy pozwalającej zapomnieć o ciężkiej codzienności. Łączyła w sobie rytmy i charakterystyczne pozycje z kultury Indian Ameryki Południowej i afrykańskich niewolników.

Modernizację zapoczątkował Mestre Bimba i grupa Senzala włączając do niej elementy realnej walki i samoobrony, akrobatyczne ewolucje, kopnięcia i obalenia.

Nieodłącznie związany z capoeirą jest rytuał roda, w którym uczestnicy tworzą krąg wraz z orkiestrą (bateria). Gracze wchodzą do kręgu parami i tam prowadzą symulowaną walkę (jogo), często przeradzającą się w agresywną potyczkę. Pozostali dopingują ich śpiewem i muzyką. Podwójna natura walki ukrytej pod maską zabawy łączy precyzję ataku z szybką, oryginalną obroną, w której ciało przekracza granice elastyczności i giętkości, tworząc piękną, żywą sztukę gestów.

Gracze przyjmują pełną szacunku postawę podczas walki wobec gry, podłoża i berimbau ponieważ głównym celem tańca jest zjednoczenie z braćmi.

Najważniejszym ruchem jest ginga, nadaje sztuce charakter tańca i jest bazą do wykonywania ataków oraz uników. Istotą tego ruchu jest płynność i dynamika, utrudniająca przeciwnikowi zadanie ciosu.

Według mistrza Mestre Acordeon życie filozofią Capoeira wymaga potu, mentalnej dyscypliny, bólu i magicznego doświadczenia klęczenia pod berimbau. Każdy musi czuć filozofię ze środka, ponieważ tylko jego udział w Roda w tej filozofii sprawi, że stanie się ona prawdziwa. W końcu zorganizowany system filozoficzny musi powstać, aby pokazać uczniowi ścieżki Capoeira i pomóc mu, aby otworzył się na tą drogę.

Fundamentalnym pojęciem tej filozofii jest malangragen czyli podstęp, zaskoczenie, zasadzka, zwodzenie, udawania i obserwacja przeciwnika. Drugim filarem jest respeito, szacunek do każdego w kręgu, przyjaciela, przeciwnika a szczególnie dla mistrza.

W Brazylii kontakt ma z nią prawie każde dziecko, uprawiana jest na miejskich skwerach, plażach, salach treningowych, slumsach i dzielnicach bogaczy. Obecnie została rozpowszechniona na całym świecie.

Le parkour

Trudno dokładnie określić tą formę aktywności fizycznej, nie jest usystematyzowana jako sport ale uprawiający ją, twierdzą że to filozofia i sposób na życie.

Główna ideą jest pokonywanie przeszkód stojących na drodze w możliwie jak najszybszy i najprostszy sposób, z wykorzystaniem wszystkich mięśni i technik, w tym także akrobatycznych.

Ma na celu rozwinięcie szybkości, zręczności, siły i ogólnej kondycji a także kształtowanie charakteru poprzez przełamywanie barier psychologicznych. Osoba uprawiająca tą dyscyplinę nazywa się traceur.

Do odmiany należy Free Running, sport ekstremalny polegający na wykonywaniu trudnych akrobacji, kombinacji ruchów, efektownych figur.

Trening polega na wyćwiczeniu wszystkich ważniejszych partii mięśni, z mięśniami brzucha na czele. Specjaliści radzą, aby w wieku 15 lub16 lat kiedy ciało intensywnie się rozwija, wyeliminować elementy nakładające ekstremalne obciążenia i skupić się na poprawieniu zdolności i przygotowanie ciała, w tym dobrej kondycji, ogólnej szybkości i kontroli ruchów.

Ważnym elementem parcour jest trening skoczności, polegający na rozwinięciu wielu partii ciała. Większość ludzi skacząc z rozbiegu stawia dłuższy krok tuż przed skokiem, aby dobrze postawić nogę, co sprawia że trudniej skoczyć na odległość. Lepiej robić wiele małych niż kilka dużych kroków, wówczas lepiej wymierzymy rozbieg, indywidualnie dopasujemy siłę co wymaga mniejszego dostosowania do podłoża.

Skok z obu nóg z miejsca, nie jest dla ciała naturalny, za to jest symetryczny, a obie połowy, prawa i lewa pracują równomiernie.

Aby móc wykonywać skoki, należy wyćwiczyć kostki u nóg oraz trzymające je mięśnie i ścięgna. Kostki pomagają utrzymać stabilność podczas ruchu.

Równie ważny jak fizyczny, jest trening umysłu, polegający na uczeniu się nowego sposobu myślenia i zapominania doświadczeń nabytych wcześniej. Najczęściej oceniając trasę jaką mamy do przebycia, bierzemy pod uwagę jedynie czas potrzebny do jej pokonania pieszo. Społeczeństwo akceptuje i faworyzuje chód, dlatego większość z nas czuje się nieswojo biegając w miejscu publicznym. Aby pozbyć się ograniczeń najlepiej jest wypracować u siebie zwyczaj poszukiwania nowych sposobów na wykorzystanie przeszkód lub próba ich pokonania, używanie ich w inny sposób niż rozumiany przez resztę społeczeństwa.