Bungee jumping

Bungee jumping to nazwa sportu ekstremalnego zaczerpnięta również z języka angielskiego, ale na tyle już funkcjonująca w środowisku sportowym, że zrozumiała dla większości. To sport ekstremalny, który polega na skakaniu na bungee. Jest to nic innego jak przymocowanie skoczka za pomocą odpowiednich linek i sprzętu zazwyczaj do mostu, który znajduje się gdzieś nad tafla wody i zrzucenie się go w dół. Skoczek nie zostaje wypchnięty, ale sam odbija się od mostu to jego w pełni samodzielna i śmiała decyzja, do której nikt go nie zmusza. Często na taki sport decydują się ludzie jednorazowo, by przekonać się, jakie to uczucie i pokonać swoje lęki. Taki skok może odbyć się również z wieżowca lub specjalnego podnośnika na kształt dźwigu, aby dać tym samym możliwość takiego skoku tym, którzy nie mają odpowiednich warunków terenowych w pobliżu. Początki tego ekstremalnego sportu wiążą się z Wielką Brytanią i datują na lata osiemdziesiąte dwudziestego wieku. Dziś ten sport rozwinął się na tyle, że specjaliści z dźwigami przyjeżdżają nawet do miast i śmiałkowie, oczywiście za uprzednią odpowiednią opłatą, mogą pozwolić sobie na podniesienie poziomu adrenaliny w organizmie w taki sposób.

Paralotniarstwo

Paralotniarstwo jako typ sportu ekstremalnego może być czasem mylony ze spadochroniarstwem. Oczywiście zasady są podobne, bowiem również niejako latamy po niebie, natomiast w paralotniarstwo od razu zakłada rozłożona paralotnię. Paralotnia charakteryzuje się brakiem elementów sztywnych w swojej konstrukcji, przez co bardziej podatna jest na działanie wiatru. Paralotniarstwo jest sportem ekstremalnym znanym na terenie Europy i Ameryki Południowej. W Polsce często w mniejszych wioskach, a zwłaszcza na polach w ich pobliżu często można ujrzeć takich sportowców, którzy również umiłowali szybowanie w przestworzach. To sport zasadniczo amatorski, choć oczywiście należy przejść odpowiednie szkolenie, by poddać się wpływowi wiatru w taki a nie inny sposób. Skoczkowie w tym sporcie nazywani są lotnikami, bowiem sami sterują swoją paralotnią, a nie poddają się działaniu wiatru raczej spontanicznie. Lotnicy paralotni mogą sterować paralotnią na tyle, że wykonują manewry zawracające, skręcające i inne.

Le parkour

Trudno dokładnie określić tą formę aktywności fizycznej, nie jest usystematyzowana jako sport ale uprawiający ją, twierdzą że to filozofia i sposób na życie.

Główna ideą jest pokonywanie przeszkód stojących na drodze w możliwie jak najszybszy i najprostszy sposób, z wykorzystaniem wszystkich mięśni i technik, w tym także akrobatycznych.

Ma na celu rozwinięcie szybkości, zręczności, siły i ogólnej kondycji a także kształtowanie charakteru poprzez przełamywanie barier psychologicznych. Osoba uprawiająca tą dyscyplinę nazywa się traceur.

Do odmiany należy Free Running, sport ekstremalny polegający na wykonywaniu trudnych akrobacji, kombinacji ruchów, efektownych figur.

Trening polega na wyćwiczeniu wszystkich ważniejszych partii mięśni, z mięśniami brzucha na czele. Specjaliści radzą, aby w wieku 15 lub16 lat kiedy ciało intensywnie się rozwija, wyeliminować elementy nakładające ekstremalne obciążenia i skupić się na poprawieniu zdolności i przygotowanie ciała, w tym dobrej kondycji, ogólnej szybkości i kontroli ruchów.

Ważnym elementem parcour jest trening skoczności, polegający na rozwinięciu wielu partii ciała. Większość ludzi skacząc z rozbiegu stawia dłuższy krok tuż przed skokiem, aby dobrze postawić nogę, co sprawia że trudniej skoczyć na odległość. Lepiej robić wiele małych niż kilka dużych kroków, wówczas lepiej wymierzymy rozbieg, indywidualnie dopasujemy siłę co wymaga mniejszego dostosowania do podłoża.

Skok z obu nóg z miejsca, nie jest dla ciała naturalny, za to jest symetryczny, a obie połowy, prawa i lewa pracują równomiernie.

Aby móc wykonywać skoki, należy wyćwiczyć kostki u nóg oraz trzymające je mięśnie i ścięgna. Kostki pomagają utrzymać stabilność podczas ruchu.

Równie ważny jak fizyczny, jest trening umysłu, polegający na uczeniu się nowego sposobu myślenia i zapominania doświadczeń nabytych wcześniej. Najczęściej oceniając trasę jaką mamy do przebycia, bierzemy pod uwagę jedynie czas potrzebny do jej pokonania pieszo. Społeczeństwo akceptuje i faworyzuje chód, dlatego większość z nas czuje się nieswojo biegając w miejscu publicznym. Aby pozbyć się ograniczeń najlepiej jest wypracować u siebie zwyczaj poszukiwania nowych sposobów na wykorzystanie przeszkód lub próba ich pokonania, używanie ich w inny sposób niż rozumiany przez resztę społeczeństwa.