Capoeira, sztuka walki, filozofia i styl życia

Wywodzi się z tradycyjnej kultury afrykańskiej, która wraz z jej mieszkańcami trafiła do Brazylii i połączyła się z miejscowymi elementami. Jej formy są rytmiczne, akrobatyczne, skupiające się na kopnięciach. Specyfikę stanowią elementy tańca wpływające na płynność i nieprzewidywalność ataku.

Powstała w XVIII w. wśród niewolników afrykańskich przywiezionych do Brazylii, początkowo jako sposób manifestowania odrębności kulturowej, zabawy pozwalającej zapomnieć o ciężkiej codzienności. Łączyła w sobie rytmy i charakterystyczne pozycje z kultury Indian Ameryki Południowej i afrykańskich niewolników.

Modernizację zapoczątkował Mestre Bimba i grupa Senzala włączając do niej elementy realnej walki i samoobrony, akrobatyczne ewolucje, kopnięcia i obalenia.

Nieodłącznie związany z capoeirą jest rytuał roda, w którym uczestnicy tworzą krąg wraz z orkiestrą (bateria). Gracze wchodzą do kręgu parami i tam prowadzą symulowaną walkę (jogo), często przeradzającą się w agresywną potyczkę. Pozostali dopingują ich śpiewem i muzyką. Podwójna natura walki ukrytej pod maską zabawy łączy precyzję ataku z szybką, oryginalną obroną, w której ciało przekracza granice elastyczności i giętkości, tworząc piękną, żywą sztukę gestów.

Gracze przyjmują pełną szacunku postawę podczas walki wobec gry, podłoża i berimbau ponieważ głównym celem tańca jest zjednoczenie z braćmi.

Najważniejszym ruchem jest ginga, nadaje sztuce charakter tańca i jest bazą do wykonywania ataków oraz uników. Istotą tego ruchu jest płynność i dynamika, utrudniająca przeciwnikowi zadanie ciosu.

Według mistrza Mestre Acordeon życie filozofią Capoeira wymaga potu, mentalnej dyscypliny, bólu i magicznego doświadczenia klęczenia pod berimbau. Każdy musi czuć filozofię ze środka, ponieważ tylko jego udział w Roda w tej filozofii sprawi, że stanie się ona prawdziwa. W końcu zorganizowany system filozoficzny musi powstać, aby pokazać uczniowi ścieżki Capoeira i pomóc mu, aby otworzył się na tą drogę.

Fundamentalnym pojęciem tej filozofii jest malangragen czyli podstęp, zaskoczenie, zasadzka, zwodzenie, udawania i obserwacja przeciwnika. Drugim filarem jest respeito, szacunek do każdego w kręgu, przyjaciela, przeciwnika a szczególnie dla mistrza.

W Brazylii kontakt ma z nią prawie każde dziecko, uprawiana jest na miejskich skwerach, plażach, salach treningowych, slumsach i dzielnicach bogaczy. Obecnie została rozpowszechniona na całym świecie.

Aikido

Japońska sztuka walki powstała jako połączenie nurtu aikijutsu, z którego zaczerpnięto rzuty i dźwiganie oraz tradycyjnej szermierki kenjutsu, skąd wzięto pracę nóg i sposób operowania bokkenem, czyli drewnianym mieczem do ćwiczeń, zwykle w kształcie katany.

Aikido skodyfikował mistrz Morihei Ueshiba pod konie XIX wieku.

Jak żadna inna sztuka walki kładzie nacisk na moralny i psychologiczny wymiar działań, odpowiedzialność za zdrowie i życie drugiego człowieka. Techniki składają się głównie z rzutów i dźwigni – szczególnie na małe stawy, w najbardziej rozbudowanych systemach wyróżnia się ponad 2 tysiące technik oraz kombinacji technicznych.

Obecnie rozwija się w kilkunastu szkołach i nurtach, w kierunku szeroko rozumianej działalności rekreacyjno – zdrowotnej o przydatności do samoobrony.

Końcówka „do” w nazwie wskazuje na duchową ścieżkę, filozofia aikido zakłada, że pomimo znaczenia doskonałego opanowania techniki, nie jest to ostateczny cel treningu. Wartości poznawane poprzez trening fizyczny są uniwersalne i powinny byś stosowane we wszystkich obszarach życia.

Wśród szkół panuje duże zróżnicowanie pod względem nacisku na technikę, wartości i elementy duchowe, konkretne podejście zależy od nauczyciela. Część uważa podział na fizyczne i duchowe za sztuczny, wynikający z niezrozumienia aikido.

W filozofii tej sztuki występuje pojęcie „ki”, tłumaczone jako siła oddechu, moc, energia, dusza. Ćwiczenia ki polegają na rozwinięciu poczucia czasu i odpowiedniego dystansu, a także koncentracji sił umysłowych i fizycznych. Większość nauczycieli umiejscawia ki w środku ciężkości ciała, które należy utrzymywać w równowadze. Ukierunkowuje biologiczne i umysłowe aspekty treningu dla całkowitej kontroli nad ruchami, jest duchowym wymiarem osiągnięcia harmonii.

Trening służy ogólnej sprawności fizycznej, giętkości i odprężeniu. Ciało musi się nauczyć poruszać w sposób skoordynowany i rozluźniony, siła jest związana z ruchem całego ciała. Uczy poruszać centrum, które jest najsilniejszym punktem, siła jest przekazywana poprzez rozluźnione kończyny. Ciało rozwija się w wielu kierunkach poprzez różnorodne ćwiczenia na elastyczność stawów i ścięgien, podnoszenie sprawności ogólnej i siły mięśni.

Style to: Aikikai, Tendoryu, Kobayashi, Nishio, Yoshinkan, Yoseikan, Tomiki, Shudokan, Ki-Aikido i Combat Aikido.